سیم‌کارت سفید؛ آینه تمام‌نمای یک تبعیض آشکار

مشاهده موقعیت برخی حساب‌های کاربری نشان می‌دهد که حتی افرادی که آشکارا از فیلترینگ دفاع می‌کنند، خود با اینترنت آزاد به شبکه‌های اجتماعی دسترسی دارند. این تناقض به یک پرسش اساسی می‌رسد: چرا کسانی که مردم را به استفاده از اینترنت فیلترشده فرامی‌خوانند، نمی‌توانند با همان اینترنت فعالیت کنند؟

پاسخ روشن است؛ فیلترشده بودن، کار را مختل می‌کند. سیاست‌ورزی، رسانه‌داری، تولید محتوا و حتی حضور در فضای عمومی جهان بدون اینترنت آزاد ممکن نیست. دقیقاً همان مشکلاتی که میلیون‌ها شهروند هر روز با آن دست‌به‌گریبان‌اند، برای آنان نیز غیرقابل تحمل است. به همین دلیل، «سیم‌کارت سفید» به ضرورتی تبدیل شده است که بدون آن نمی‌توان در دنیای امروز حضور مؤثر داشت. اما سوال اینجاست: اگر اینترنت آزاد برای کار آن‌ها ضروری است، چرا برای مردم ضروری نباشد؟ ماجرای اصلی، سیم‌کارت سفید نیست؛ مسئله ریشه‌ای‌تر است. فیلترینگی که سال‌هاست بدون نتیجه، بدون کارآمدی و بدون رضایت عمومی ادامه یافته، خود به منبع بحران تبدیل شده است. محدودیتی که نه امنیت آورده و نه اعتماد، اما تبعیضی آشکار ایجاد کرده: اینترنت آزاد برای تصمیم‌سازان، فیلتر برای تصمیم‌گیرندگان اصلی یعنی مردم. وقتی شهروندان می‌بینند که طراحان سیاست‌های محدودکننده به اینترنت بدون فیلتر دسترسی دارند، بی‌اعتمادی طبیعی است. هیچ سیاستی بر پایه تبعیض دوام نمی‌آورد. واقعیت این است که اگر خطوط ویژه قطع شود، صف مخالفان رفع فیلتر بسیار کوتاه‌تر خواهد شد. راه‌حل روشن و ساده است: یا همه را فیلتر کنید (که امکان‌پذیر نیست)، یا فیلترینگ را برای همه بردارید (که تنها راه منطقی است). پایان دادن به اینترنت طبقاتی، نخستین قدم برای بازسازی اعتماد و باز کردن مسیر توسعه دیجیتال کشور است.

روزنامه صبح ساحل