جزایر سه‌گانه؛ پشتوانه هویت ایرانی

نهم آذر ماه در تقویم ملی به عنوان روز ملی جزایر سه گانه ایران نام‌گذاری شده است. این روز برای ما تنها یک تاریخ نبود؛ روز پاسداشت حقیقتی است که قرن‌ها بر آب‌های نیلگون خلیج فارس استوار مانده و تغییر نکرده است: حقیقتِ تعلق همیشگی تنب بزرگ، تنب کوچک و ابوموسی به سرزمین ایران. در این روز، پیش از آن‌که سخن از مناقشه و سیاست به میان آید، باید از تاریخ گفت؛ تاریخی که نه در بیانیه‌های زودگذر، بلکه در رفت‌وآمد نسل‌ها، در اسناد معتبر بین‌المللی و در حضور پیوسته مردمان ایران در این جزایر ریشه دارد. از نقشه‌های دریایی قرون گذشته تا اسناد دوره‌های صفوی، قاجار و پهلوی، و گزارش‌های رسمی قدرت‌های جهانی در سده‌های اخیر، همه زبان واحدی دارند: این سه جزیره از دیرباز بخشی جدایی‌ناپذیر از ایران بوده‌اند. نهم آذر، روز استدلال و روز احساس است. هر ایرانی-حتی اگر هزار کیلومتر دورتر از سواحل جنوبی باشد-با شنیدن نام این سه جزیره، صدای موج‌های خلیج فارس را در جان خود احساس می‌کند؛ گویی هر موج می‌گوید: «این خانه، خانه ماست.» ایران بر اساس منطق حقوقی، شواهد تاریخی و اصول شناخته‌شده حاکمیت ملی، بی‌وقفه بر این جزایر اعمال حاکمیت کرده است. ادعاهای متناوب برخی کشورها که نه بر اسناد متقن تاریخی استوارند و نه با قواعد مسلم روابط بین‌الملل سازگار، در دنیای امروز که اعتبار سخن بر پایه سند سنجیده می‌شود، جایگزین واقعیت نمی‌شوند. تاریخ را نمی‌توان با تکرار ادعاها بازنویسی کرد. اما هرچند استدلال‌ها اهمیت دارند، نهم آذر تنها روز یادآوری اسناد و نقشه‌ها نیست؛ روز توجه به نقش حیاتی این جزایر در امنیت، اقتصاد و هویت ملی نیز هست. این نقاط کوچک بر روی نقشه در حقیقت چشم‌های بیدار خلیج فارس‌اند؛ پاسداران مسیرهای انرژی، تجارت و ثبات منطقه. سرزمین فقط خاک نیست؛ خاطره، مسئولیت و آینده نیز هست. در این میان، آنچه این روز را متمایز می‌کند، اجماع ملی ایرانیان درباره این جزایر است. از شمال تا جنوب و از شرق تا غرب کشور، تمامیت ارضی موضوع اختلاف داخلی نیست؛ خط قرمزی است که برای یک ملت، پشتوانه هویتی و تاریخی دارد. این اجماع نه محصول تبلیغات، بلکه نتیجه آگاهی تاریخی و حس عمیق تعلق ملی است. شاید بهترین تعبیر برای نهم آذر این باشد: روز یادآوری، نه روز جدال. روزی برای یادآوری حقیقتی که نه با تغییر دولت‌ها و سیاست‌ها، نه با هیاهوی رسانه‌ای و نه با گذر زمان رنگ نمی‌بازد؛ حقیقتی که با نسیم جنوب، با صدای موج‌ها و با حافظه جمعی ملت ایران گره خورده است. تنب بزرگ، تنب کوچک و ابوموسی، جزایری هستند که تنها جغرافیا را روایت نمی‌کنند؛ آن‌ها حامل روایت هویت ایرانی‌اند. و این صدا، صدای تاریخ، همواره شنیده خواهد شد.