موسیقی هرمزگان ناکام از توسعه آکادمیک

سال‌هاست که در بندرعباس و استان هرمزگان، صدای هنر شنیده می‌شود، اما جایی برای تدریس و آموزش آکادمیک دانشگاهی در آن وجود ندارد. استانی با پیشینه‌ای زنده در موسیقی، ریتم، آیین و آوازهای بومی، همچنان از داشتن رشته دانشگاهی موسیقی و هنر محروم مانده است. بی‌تردید، آموزشگاه‌های آزاد موسیقی در استان فعال‌اند و نقش مهمی در زنده نگه داشتن جریان موسیقی ایفا می‌کنند؛ اما این آموزش‌ها، هرچند ارزشمند، جایگزین آموزش ساختارمند، پژوهش‌محور و دانشگاهی نیستند.

هنرجویی که می‌خواهد موسیقی را به‌صورت علمی، تحلیلی و حرفه‌ای دنبال کند، ناچار است برای ادامه مسیر، استان خود را ترک کند. در سال‌های اخیر، بسیاری از هنرجویان مستعد هرمزگانی برای تحصیل در رشته موسیقی، راهی استان‌های دیگر و به‌ویژه تهران شده‌اند؛ مهاجرتی که اغلب نه از سر انتخاب، بلکه به‌دلیل نبود امکان تحصیل دانشگاهی در استان شکل می‌گیرد. این روند، به‌تدریج باعث دور شدن استعدادهای بومی از زادگاه خود و تضعیف چرخه آموزش، تولید و انتقال تجربه در هرمزگان شده است.

نبود رشته دانشگاهی موسیقی، تنها یک خلأ آموزشی نیست؛ بلکه به معنای فقدان امکان تربیت مدرس بومی، پژوهشگر، آهنگساز و تحلیل‌گر موسیقی در چارچوب علمی است. در نتیجه، موسیقی این اقلیم، با وجود غنای فرهنگی، کمتر فرصت ثبت، تحلیل و توسعه آکادمیک پیدا می‌کند. موسیقی در هرمزگان، صرفاً مهارت اجرایی نیست؛ دانش است، تاریخ است، و بخشی از هویت فرهنگی جنوب کشور است. نادیده گرفتن آموزش و تدریس دانشگاهی آن، یعنی نادیده گرفتن یک سرمایه انسانی و فرهنگی. ایجاد رشته‌های موسیقی و هنر در دانشگاه‌های استان هرمزگان، نه در تقابل با آموزشگاه‌های آزاد، بلکه در امتداد و تکمیل آن‌ها معنا پیدا می‌کند. چنین اقدامی می‌تواند پلی باشد میان تجربه عملی هنرمندان محلی و دانش آکادمیک، و زمینه‌ای برای ماندگاری استعدادها در استان فراهم آورد. امروز، هرمزگان بیش از همیشه نیازمند آن است که صدایش را نه فقط اجرا کند، بلکه در دانشگاه‌هایش آموزش دهد، پژوهش کند و به آینده بسپارد.