در رثای «صالح آتون»

باز هرمزگان و بندرعباس چهره‌ی دیگری از نامداران خود را در عرصه‌ی موسیقی از دست داد. صالح آتون از میان ما رفت و باری گران بر نبودن‌ها و از دست‌دادن‌ها و فقدان‌های عرصه‌ی فرهنگ و هنر این دیار و به طور خاص موسیقی بر جای نهاد. صالح آتون بی‌نیاز از معرفی و یدک کشیدن الفاظ است. نام و آوازه‌ی او در موسیقی و حافظه‌ی شنیداری هرمزگان و بندر‌عباس همواره زنده و جاریست‌. نوای عود او در ترانه‌هایی همچون «پشت باغ مولوی»، «خیابون دلگشا»، «خونسرخ ارم که یار امه»، «شاه حسینی جای حورون بهشتن» و ... هرگز از یادمان نخواهد رفت و همین بس تا جایگاه صالح آتون را و اهمیت وی در تاریخ موسیقی و عودنوازی هرمزگان تثبیت نماید.

اگر بخواهیم تاریخ عودنوازی بندرعباس را به چند نسل تقسیم نماییم، صالح آتون متعلق به نسل اول نوازندگان عود بندرعباس است.

نسلی که مسیری ناهموار را به سامان رساند و اکنون آثاری ارزشمند از این نسل (چه از حیث ارزش آثار و چه در تربیت نوازندگان دوره‌های بعد) برایمان به یادگار مانده است و عودنوازی هرمزگان با چنین پشتوانه‌ای به مسیر خود ادامه داده است که بررسی فنون و شیوه‌ی نوازندگی آنها شایسته‌ی مقال دیگریست. صالح آتون علاوه بر موسیقی در زمینه‌ی فرهنگ و آموزش و پرورش بندرعباس نیز یکی از خدمتگزاران لایق و جزو اولین معلمین دبستان دانشمند سورو بشمار می‌رود و از حیث هنر، انسانیت، شخصیت والا و خصوصیات هنرمند اصیل بومی در اوج تصور بود. دردا و دریغا که این نسل با سرعت و شتابی باورنکردنی درحال انقراض است و این اضمحلال فرهنگ بومی می‌تواند اندوهی بس جبران‌ناپذیر برای نسل حاضر و نسل‌های بعد باشد. و پر واضح است که یک ملت بدون شناسنامه فرهنگی، ملتی مرده است. کاش اندکی اهمیت این مهم را مسئولین و متولیان امور فرهنگی این شهر می‌دانستند و بدانند تا امثال صالح آتون در محاق نمانند. و باز دریغا که از این نسل یکی پس از دیگری در همان عزلت و تنهایی و غربتی منجمد جهان را وداع می‌گویند که این وداع تنها وداع با دنیا نیست بلکه وداعیست اندوه‌بار برای فرهنگ و هنر که دستش تهی می‌ماند از پنجه‌های هنرمندی چون صالح آتون که تاریخ این مردم و شادی‌ها و غم‌هایشان و آمالشان را با ساز خود روایت می‌کند. صالح آتون میراث‌دار فرهنگ و تاریخ شفاهی بندرعباس نیز بود و چند نسل نوازندگی عود را در حافظه خود داشت. درگذشت وی پایان بخشی از فرهنگ موسیقایی این مرز و بوم است. انسانی که در حیاتش و در عزلت و تنهایی خویش وارسته زیست. درگذشت این هنرمند و نوازنده‌ی چیره‌دست عود و انسانی وارسته را به خانواده گرامی آتون و جامعه‌ی فرهنگی و هنری خصوصا موسیقی تسلیت عرض می‌نمایم. به امید روزی که انجمن‌های فرمایشی و نمایشی کاربریشان عوض شود و نوش‌داروی پس از مرگ سهراب نباشند.