زیرلفظی به فرماندار بندرعباس

فرمانداری که باید صدای مطالبات عمومی باشد، امروز به چهره‌ای کم‌رنگ و ناملموس تبدیل شده است؛ تا جایی که بسیاری از شهروندان حتی یک حضور میدانی مؤثر از این کاراکتر به یاد ندارند. بندرعباس امروز بیش از هر زمان دیگری نیازمند مدیری میدانی، پاسخگو و در دسترس است. مدیری که در شهر حضورش احساس شود، در میان مردم باشد.

معضل صف‌های بنزین، روح و روان شهروندان بندرعباس را آزرده است؛ روزی نیست که تماس، پیام یا گلایه‌ای از این مسئله به دفتر روزنامه نداشته باشیم و هرچه گفتیم و نقد کردیم جز سکوت یا پاسخ‌های تکراری چیزی عایدمان نشد. موضوعی که در استان‌ها و شهرهای دیگر اصلا جزو دغدغه مردم نیست اما در استان هرمزگان به یک معضل بزرگ و بحرانی تبدیل شده است و در این مسئله حضور فرماندار بندرعباس به عنوان عالی‌ترین مقام دولت در سطح شهرستان و مسئول مستقیم پیگیری مسائل مردم، هماهنگی دستگاه‌های اجرایی و مدیریت بحران‌های محلی ناملموس بوده است. جایگاه فرماندار در ساختار اداری کشور صرفا یک مقام تشریفاتی یا اداری نیست. در قانون به صراحت ذکر شده است که فرماندار باید در جهت بهبود شرایط اجتماعی و اقتصادی حوزه ماموریت خود اقدام کند. فلسفه وجودی فرماندار حضور در متن جامعه و لمس مستقیم مسائل مردم است.

فرمانداری که در میدان دیده نشود، بخش مهمی از مأموریت خود را انجام نداده است ماهیت این جایگاه، مدیریت در صحنه است. یکی دیگر از معماهایی که در بندرعباس وجود دارد «صف نانوایی» است. در شهرهای دیگر حتی در کوچه‌های فرعی نیز نانوایی است؛ آن هم متنوع از سنگکی و نان کامل تا غیره. اینجا مردم برای نان هم باید در صف باشند. برداشتن همین سنگ‌های کوچک برای احساس وجود یک مسئول در شهر کافی است. فرماندار باید نخستین مدیری باشد که در میان مردم حضور پیدا می‌کند. بازدیدهای میدانی، شنیدن بی‌واسطه مطالبات شهروندان، حضور در مناطق کم‌برخوردار و پاسخگویی رسانه‌ای، بخشی جدایی‌ناپذیر از این مسئولیت

است. در این معضلات کوچک و بزرگ، سکوت را پای کم‌تحرکی مدیریتی نمی‌گذاریم بلکه هدف بیان این موضوع است که بندرعباس این روزها بیش از هر چیز به یک مدیریت فعال و ملموس نیاز دارد نه حضوری سایه‌وار و دور از دسترس. مردم از مدیران، اثر و نتیجه می‌خواهند.