آب، سلاح جنگی نیست

در هر نقطه‌ای از جهان، فارغ از مرزها، عقاید و اختلافات سیاسی، یک اصل غیرقابل انکار وجود دارد: آب، زندگی است و مدرسه، نماد آینده. هر دستی که به سوی این دو دراز شود، نه تنها به یک منطقه یا یک ملت، بلکه به وجدان بشریت حمله کرده است. حمله به منابع آب آشامیدنی سیریک و بندر کوهستک از سوی ارتش جنایتکار آمریکا، اقدامی هولناک و تکان‌دهنده است. محروم کردن مردم از آب سالم، هدف قرار دادن ابتدایی‌ترین حق انسانی یعنی حق حیات است. آب، سلاح جنگی نیست؛ بلکه یک حق انسانی است. کسانی که منابع حیاتی یک جامعه را نشانه می‌روند، در واقع کودکان، سالمندان، بیماران و خانواده‌های بی‌دفاع را هدف قرار داده‌اند. این رفتاری است که با هیچ معیار اخلاقی و انسانی سازگار نیست. همین آمریکای پرادعایی که شعار آزادی خواهی وحقوق بشرش گوش عالم را کرکرده است چند ماه قبل با حمله به مدرسه شجره طیبه میناب، زخمی عمیق بر پیکر جامعه برجای گذاشت. مدرسه باید مکانی برای آموختن، رشد کردن و رؤیا ساختن باشد، نه جایی برای ترس، اضطراب و ناامنی. وقتی محیط آموزشی مورد تعرض قرار می‌گیرد، امید یک نسل مورد حمله قرار می‌گیرد. کودکان نباید قربانی خشونت، نفرت و بی‌مسئولیتی شوند. علاوه بر آن حمله به سالن ورزشی لامرد و به خاک و خون کشیدن تعدادی دیگر از هموطنانمان در همین چارچوب، نگرانی‌های جدی درباره امنیت غیرنظامیان و احترام به اصول انسانی ایجاد کرد. هر اقدامی که جان، سلامت و آرامش مردم عادی را تهدید کند، باید با حساسیت و واکنش جدی مواجه شود. و این روزها بار دیگر رئیس جمهور خود شیفته آمریکا ملت ایران را تهدید کرد که زیر ساخت‌های ایران را خواهد زد وعملیاتی کردن این تهدیدها یک جنایت جنگی و تفاوتی با نسل کشی ندارد.

جامعه جهانی، سازمان‌های حقوق بشری و نهادهای بین‌المللی نباید در برابر چنین تهدیدها و رخدادهایی بی‌تفاوت باشند. اگر زیرساخت‌های حیاتی، مراکز آموزشی و مناطق غیرنظامی هدف قرار گیرند و واکنش قاطع و مؤثری صورت نگیرد، این خطر وجود دارد که چنین رفتارهایی عادی‌سازی شوند. سکوت در برابر رنج انسان‌ها، راه را برای تکرار فجایع هموار می‌کند. امروز زمان آن است که صدای عدالت بلندتر از صدای خشونت باشد. زمان آن است که همه وجدان‌های بیدار، بدون توجه به گرایش‌های سیاسی و اختلافات، بر یک اصل مشترک تأکید کنند: جان انسان‌ها، امنیت کودکان و دسترسی مردم به آب و امکانات حیاتی نباید قربانی هیچ منازعه‌ای شود. تاریخ، نه قدرت سلاح‌ها، بلکه نحوه برخورد ما با رنج انسان‌ها را قضاوت خواهد کرد. هر کودک هراسان، هر خانواده داغدار و هر انسانی که از حقوق اولیه خود محروم می‌شود، پرسشی بزرگ را پیش روی جهان قرار می‌دهد: آیا انسانیت هنوز توان دفاع از خود را دارد؟ پاسخ باید روشن، قاطع و بدون ابهام باشد.حمله به غیرنظامیان، مراکز آموزشی و منابع حیاتی زندگی باید از سوی همه نهادهای مسئول محکوم شود و تمام تلاش‌ها برای جلوگیری از تکرار چنین رخدادهایی به کار گرفته شود.