روز خبرنگار است و روز من ...

امروز روز خبرنگار،روز من، روز همکارانم ، روز آن‌هایی که باخبر زندگی می‌کنند ، خبرساز هستند و به‌نوعی دستی به قلم دارند و با سرک کشیدن به سوژه‌های مختلف،آن را زنده می‌کنند، حتی در اکثر مواقع عامل خیر می‌شوند و با قلمشان  گمشده‌ای پیدا می‌شود، اعضاء بدنی پیوند می‌خورد، زندگی سروسامان می‌گیرد و عده‌ای سمت و شغل می‌گیرند ... یا متأسفانه عامل فروپاشی می‌شوند ،مرگ و..

 شاید در دهه‌های قبل فقط آن‌هایی که شغلشان خبرنگار بود خود را  خبرنگار می‌دانستند و هزاران اتفاق کوچک و بزرگ که در اطرافشان   می‌افتاد و بیشتر مردم از آن بی‌خبر بودند را تحلیل و اطلاع‌رسانی  می‌کردند، اما امروزه در فضای مجازی ، همه کاربران خبرنگار هستند خبرنگارانی که با انتشار عکس، فیلم ، نوشته و صدا ...سوژه  به ماها می‌دهند.

دنیای خبرنگار حوادث

من ، آنا رام ،سالیان سال است که در حوزه حوادث و اجتماع  این روزنامه (صبح ساحل) فعالیت دارم پای درد و دل، غصه‌ها و شادی‌ها خیلی‌ها نشستم که از حرف های  هرکدام از آنها می‌شود کتابی نوشت.

 اوایل فعالیتم در این حوزه، برایم بسیار سخت و رنج‌آور بود، دیدن صحنه‌های  تلخ ،همنشینی و صحبت کردن  با آدم‌هایی که یا داغدار و مظلوم بودند یا مرتکب جرمی شده بودند، خیلی سخت بود و گاهی اوقات شب‌ها خوابم نمی‌برد .حدود 18 سال پیش، اینترنتی نبود و رایانه‌ای در دسترس همگان،  خودکار بود و کاغذ ، می‌نوشتم و خود را جای فرد سوژه  می‌گذاشتم و وقتی مطلب را تمام می‌کردم و سرم را از روی برگه  بالا می‌آوردم، دقایق زیادی گذشته بود و متوجه گذر زمان نبودم.

اخبار حوادث دارای صحنه‌های تلخ و ترسناک و غیرمترقبه‌ای است، ساعت‌ها ذهن را مشغول خود می‌کند، به ‌مرور زمان  یاد گرفتم با نگارش مطلب ،صفحه بندی  رفتن نشریه  به چاپ  و یا خبر در  سایت خبرگزاری ، ذهن خود را از اتفاقات بد پاک‌کنم وزندگی معمولی خود را در پیش بگیرم ، قلب ما خبرنگاران حوادث  از سنگ نیست که با شنیدن و دیدن اتفاق ناخوشایند و ناگواری نشکندو گاهی اوقات چشمانمان اشک‌باران نشود

خبرنگار دنیای دارد ،به دنیا خبرنگاران خوش‌آمدید ...روزمان مبارک