05
مرداد
1405
مرداد
1405
جدید به قدیم
…متاسفانه، EUSO-۲ اکنون در کف اقیانوس قرار دارد و ناسا هیچ برنامهای برای پرتاب بالون فوق پر فشار دیگری در سال جاری ندارد. دبی فربرادر (Debbie Fairbrother)، رئیس برنامهی بالون علمی ناسا در بیانیهای در روز یکشنبه گفت: این، پایان ناگواری برای ماموریت است و ما علت را که به ما در بهبود فناوری بالونهای فوق پر فشار کمک میکند، بررسی خواهیم کرد. EUSO-۲ دومین و آخرین پرتاب بالن فوق پرفشار از واناکا بود. اولین بالون در روز ۱۵ آوریل به آسمان رفت و هنوز در حال پرواز است. این بالون در لایه استراتوسفر در فاصلهی حدود ۱۰۰ هزار فوتی (۳۰۵۰۰ متر) شناور است و تلسکوپ تصویربرداری بالون فوق پر فشار (SuperBIT) را حمل میکند که برای اندازهگیری میزان ماده تاریک در خوشههای کهکشانی به کار برده میشود. نزدیک بودن این بالونها به زمین در مقایسه با پرتابهای مداری باعث صرفهجویی زیادی میشود. EUSO-۲ حدود دو تُن وزن داشت و بنابراین پرتاب آن به فضا بسیار هزینهبر بود. در صورت بروز نقص در ماموریت بالون فوق پرفشار مشابه آن چه رخ داد، محموله به عنوان یک لنگر برای بالون عمل میکند و به سرعت آن را به کف اقیانوس میکشاند و از اکثر جانداران دریایی دور میکند.
تلسکوپ فضایی «جیمز وب» در اطراف یک دنبالهدار نادر که در کمربند اصلی سیارکی بین مشتری و مریخ قرار دارد، آب رصد کرده است. به گزارش صبح ساحل و به نوشته ایسنا، مطالعهی دنبالهدار ۲۳۸P/Read که در کمربند اصلی سیارکها قرار دارد، میتواند به کشف منشا آب زمین که یک عنصر حیاتی برای تشکیل حیات در سیاره ماست، کمک کند. این رصد نشاندهندهی پیشرفت علمی دیگری برای تلسکوپ فضایی جیمز وب است که نشاندهندهی اولین باری است که گاز، در این مورد، بخار آب، در اطراف یک دنبالهدار در کمربند اصلی سیارکها شناسایی شده است و نشان میدهد که آب در منظومه شمسی اولیه میتوانسته به صورت یخ در کمربند اصلی سیارکها حفظ شود. مایکل کلی(Michael Kelley) ستارهشناس مریلندی که این تحقیق را رهبری کرده است در بیانیهای گفت: در گذشته، ما اجرامی را در کمربند اصلی با تمام مشخههای دنبالهدارها دیدهایم، اما تنها با این دادههای طیفی دقیق از جیمز وب میتوانیم بگوییم که قطعا این یخ متشکل از آب است که این اثر را ایجاد میکند. با مشاهدات جیمز وب از این دنبالهدار، اکنون میتوانیم نشان دهیم که یخ متشکل از آب در منظومه شمسی اولیه میتواند در کمربند سیارکی حفظ شود. کشف بخار آب…
بررسی جدید پژوهشگران اسپانیایی نشان میدهد که آنچه قبلا یک دنباله از ستارگان در پی یک سیاهچاله فرض میشد، ممکن است در واقع یک کهکشان کامل باشد. به گزارش صبح ساحل، ستارهشناسان در اوایل سال جاری براساس مشاهدات «تلسکوپ فضایی هابل»(HST)، وجود یک سیاهچاله سرکش را با جرمی معادل ۲۰ میلیون خورشید اعلام کردند. آنها از دیدن ستارگانی که به نظر میرسید دنباله یک سیاهچاله در حال دور شدن از کهکشان اصلی خود باشند، شگفتزده شدند. ستارهشناسان تصور میکردند این دنباله ستارهای زمانی ایجاد شده که سیاهچاله به زور از میان گاز عبور کرده و باعث شده است مناطق متراکمی به وجود بیایند و ستارگان در پی آن متولد شوند. با وجود این، دانشمندان مطمئن نبودند که چرا سیاهچاله با حرص و طمع گاز را نمیبلعد و هنگام حرکت کردن در آن، اختلال بیشتری را ایجاد نمیکند. همچنین، سناریوی پیشبینیشده مستلزم آن بود که کهکشانی که سیاهچالهی کلانجرم احتمالی از آن بیرون آمده است، توسط مقدار زیادی گاز احاطه شده باشد. این عوامل نگرانکننده، سناریوی «سیاهچاله فراری به دنبال ستارهها» را با تردید روبهرو کردند و گروههای بسیاری از ستارهشناسان به کاوش در توضیحهای متفاوت مشاهدات پرداختند که کمتر عجیب بودند. اکنون، پژوهشگران «موسسه اخترفیزیک جزایر قناری»(IAC) گفتهاند…
…حل برای این موضوع اندیشیده است. شرکت اسپیس پرسپکتیو در وبسایت خود آورده است: سفینه فضایی نپتون توسط بالون فضایی ما با سوخت هیدروژن تجدیدپذیر، بدون موشک و هیچ ردپای کربنی مرتبط به فضا بلند میشود. ما به جای پرتاب کردن، با سرعت ۱۲ مایل در ساعت به آرامی بالا میرویم و این تجربه را برای هر کسی که از نظر پزشکی برای پرواز با یک هواپیمای تجاری مشکلی ندارد، در دسترس قرار میدهیم. بالون ما یک فناوری اثبات شده است که برای چندین دهه توسط گروه ما در ماموریتهایی با ناسا و سایر سازمانهای دولتی برای فرستادن تلسکوپهای تحقیقاتی و سایر ابزارهای سنگین و حساس استفاده شده است. اما در مورد بازگشت این سفینه فضایی به زمین چطور؟ این شرکت میگوید «نپتون» علاوه بر سیستم پرواز اولیه، مجهز به سیستم فرود پشتیبان نیز هست که شامل چهار چتر نجات بین کپسول و بالون فضایی میشود. این چترها میتوانند سیستمهای اصلی ما را به طور یکپارچه و بیدرنگ در صورت بروز حوادث غیرمترقبه در اختیار بگیرند و فرودی ایمن را تضمین کنند. این نوع چتر نجات توسط آژانسهای فضایی در بیش از هزار پرواز طی دههها با موفقیت ۱۰۰ درصدی آزمایش و استفاده شده است. شرکت اسپیس پرسپکتیو توسط دو…
عکس ثبتشده توسط تلسکوپ فضایی هابل، یک کهکشان را نشان میدهد که به دلیل وجود انتشار رادیویی فراوان، بسیار پرانرژی است. انجیسی ۵۴۷ (NGC ۵۴۷)، یک کهکشان بیضوی است که در فاصله ۲۵۰ میلیون سال نوری از زمین در صورت فلکی نهنگ (Cetus) قرار دارد. تلسکوپ فضایی هابل (HST) ناسا، عکسی را از این کهکشان گرفته است. انجیسی ۵۴۷، درست زیر مرکز این عکس میدرخشد و کهکشان همراه آن موسوم به انجیسی ۵۴۵ (NGC ۵۴۵) در سمت چپ بالا قرار دارد. این جفت در مجموع با نام آرپ ۳۰۸ (Arp ۳۰۸) شناخته میشود. انجیسی ۵۴۷ یک کهکشان رادیویی درخشان است؛ یعنی مناطق غولپیکری از انتشار رادیویی را شامل میشود که فراتر از ساختار مرئی آن گسترش یافتهاند. قدرت انتشار رادیویی، حاصل پرتابهایی است که از هسته فعال کهکشانی در مرکز کهکشان قدرت میگیرند. کهکشانهای دارای هسته فعال کهکشانی، ناحیهای بسیار روشن را در هسته خود دارند که در آن، یک سیاهچاله کلانجرم قرار گرفته است. همان طور که غبار و گاز به درون سیاهچاله میافتند، نور در سراسر طیف الکترومغناطیسی ساطع میشود. کهکشانهای رادیویی، یکی از پرانرژیترین پدیدههای اخترفیزیکی هستند. مشاهده این کهکشان توسط هابل، بخشی از یک بررسی روی مجموعه دادهای است که با هدف کمک کردن به…
عکس جدیدی که با تلسکوپ فضایی هابل گرفته شده، یک کهکشان عدسی را در فاصله ۳۰ میلیون سال نوری از زمین نشان میدهد. به گزارش صبح ساحل، «تلسکوپ فضایی هابل» (HST) عکس جدیدی را از یک کهکشان عدسی موسوم به «انجیسی ۳۴۸۹» (NGC ۳۴۸۹) گرفته است. کهکشانهای عدسی، کهکشانهای کاملا مارپیچی یا بیضوی نیستند. آنها چیزی میان این دو نوع کهکشان هستند و ویژگیهای هر دو را نشان میدهند. کهکشانهای عدسی مانند کهکشانهای مارپیچی، یک برآمدگی مرکزی حاوی ستارگان فشرده و یک قرص دایرهای نازک حاوی ستارهها، گاز و غبار دارند، اما فاقد بازو هستند. همچنین، کهکشانهای عدسی مانند کهکشانهای بیضوی، ستارههای مسنتری دارند و میزان ستارهزایی در آنها کم است. انجیسی ۳۴۸۹ دارای یک هسته کهکشانی فعال است. هسته کهکشانی فعال در مرکز کهکشان قرار دارد، بسیار درخشان است و تابش را در سراسر طیف الکترومغناطیسی ساطع میکند. این کهکشان عدسی، یک «کهکشان سیفرت» (Seyfert galaxy) به شمار میرود. کهکشان سیفرت، یک نوع هسته کهکشانی فعال است که نسبت به سایر هستههای کهکشانی فعال، نور کمتری دارد. کهکشانهای سیفرت معمولا بیشتر از بقیه قسمتهای کهکشان میزبان نمیدرخشند. بنابراین، کهکشان احاطهکننده آنها به وضوح قابل مشاهده است. انواع دیگر هستههای کهکشانی فعال آن قدر تشعشع میکنند که رصد کهکشان…
کشف بخار آب موجود در اتمسفر یک سیاره سنگی داغ توسط تلسکوپ فضایی جیمز وب، یک پیشرفت بزرگ برای علم سیارات فراخورشیدی است. ایسنا نوشت: تلسکوپ فضایی جیمز وب هنگام مطالعه یک سیاره فراخورشیدی سنگی به نام GJ ۴۸۶ b با استفاده از طیفنگار فروسرخ نزدیک(NIRSpec) خود سیگنالهای بخار آب را شناسایی کرده است. سیاره فراخورشیدی GJ ۴۸۶ b بیش از حد به ستاره خود نزدیک است و در منطقه قابل سکونت منظومه خود قرار ندارد و دمای سطح آن حدود ۸۰۰ درجه فارنهایت(۴۳۰ درجه سانتیگراد) است. اما این سیاره با وجود گرمای شدید و نزدیکی به ستاره میزبان خود، وجود بخار آب را در خود نشان میدهد که همین نشانگر این است که احتمالا این سیاره دارای جو است. با این حال، گروه پژوهش هشدار میدهد که این بخار آب ممکن است متعلق به این سیاره نباشد و در عوض روی ستاره و در نقاط خنک ستاره وجود داشته باشد. سارا موران از دانشگاه آریزونا و نویسنده اصلی این مطالعه میگوید: ما یک سیگنال را میبینیم و تقریباً به طور قطع به دلیل وجود آب است. اما هنوز نمیتوانیم بگوییم که آیا آن آب بخشی از جو سیاره است یا نه. به این معنی که آیا این…
پرتو ایکس ناشی از برخورد موج انفجار یک ابرنواختر به گاز متراکم اطراف ستاره میتواند یک تهدید جدی برای زمین و سیارات مشابه آن باشد. ستارهشناسان با استفاده از دادههای «رصدخانه پرتو ایکس چاندرا» (CXO) و تلسکوپهای دیگر، تهدید جدیدی را برای حیات در سیاراتی مانند زمین شناسایی کردهاند. این تهدید، مرحلهای است که طی آن پرتوهای ایکس شدید ناشی از ستارگان منفجرشده میتوانند سیاراتی با فاصله بیش از ۱۰۰ سال نوری را تحت تأثیر قرار دهند. این نتیجه برای مطالعه سیارات فراخورشیدی و قابلیت سکونت آنها کاربرد دارد. این تهدید تازه کشفشده، از برخورد موج انفجار یک ابرنواختر به گاز متراکم اطراف ستاره منفجرشده ناشی میشود. هنگامی که این برخورد اتفاق میافتد، میتواند دوز زیادی از پرتو ایکس را ایجاد کند که ماهها تا سالها پس از انفجار، به سیارهای مشابه زمین میرسد. دههها قرار گرفتن در معرض این شرایط ممکن است به بروز یک رویداد انقراض در سیاره منجر شود. پژوهش جدیدی که این تهدید را گزارش داده، براساس مشاهدات پرتو ایکس منتشرشده از ۳۱ ابرنواختر و پیامدهای آنها انجام شده است که عمدتا توسط رصدخانه پرتو ایکس چاندرا، «رصدخانهٔ فضایی نیل گرلز سوئیفت» (Neil Gehrels Swift Observatory)، «آرایه تلسکوپ طیفسنجی هستهای» یا «نیوستار» (NuSTAR) و ماموریتهای «ایکسامام…
جدیدترین تصویر ثبت شده توسط تلسکوپ فضایی جیمز وب که مربوط به یک کهکشان فروسرخ بسیار درخشان موسوم به Arp ۲۲۰ است، به تازگی توسط ناسا منتشر شده است. به گزارش صبح ساحل، یک کهکشان فروسرخ بسیار درخشان(ULIRG) موسوم به Arp ۲۲۰ با نوری برابر با یک تریلیون خورشید در جدیدترین تصویر تلسکوپ فضایی جیمز وب میدرخشد. در مقایسه باید گفت که کهکشان راه شیری ما دارای نور بسیار کمتری نسبت به این کهکشان و با نوری معادل حدود ۱۰ میلیارد خورشید است. این کهکشان که در فاصله ۲۵۰ میلیون سال نوری از ما قرار دارد، در واقع نتیجه برخورد و ادغام دو کهکشان مارپیچی است. برخورد این دو کهکشان مارپیچی حدود ۷۰۰ میلیون سال پیش آغاز شده و جرقه انفجار عظیمی را برانگیخته است. حدود ۲۰۰ خوشه ستارهای عظیم در منطقهای پر از گرد و غبار با وسعت حدود ۵۰۰۰ سال نوری(تنها پنج درصد قطر کهکشان راه شیری) زندگی میکنند، با این حال، مقدار گاز در این منطقه کوچک برابر با کل گاز موجود در کهکشان راه شیری است. کهکشان Arp ۲۲۰ که مانند یک فانوس دریایی درخشان در میان دریایی از کهکشانها میدرخشد، در این منظره از تلسکوپ فضایی جیمز وب ناسا، آسمان شب را روشن…
دو سیاهچالهی نزدیک به زمین به نامهای Gaia BH۱ و BH۲ احتمالاً متعلق به دستهی کمیابی از سیاهچالههای کمتر دیدهشده هستند. به گزارش صبح ساحل، دو سیاهچالهای که بهتازگی در فاصلهی نزدیکی از زمین کشف شدهاند، احتمالاً به گروهی ناشناخته و اسرارآمیز از اجرام سنگین تعلق دارند. گروهی بینالمللی از ستارهشناسها این سیاهچالهها را با استفاده از دادههای مأموریت گایا از آژانس فضایی اروپا (ESA) و مجموعهای از تلسکوپهای زمینی سراسر جهان کشف کردند. بهگزارش لایو ساینس، دو سیاهچاله به نامهای Gaia BH۱ و Gaia BH۲ نزدیکترین سیاهچالهها به زمین هستند که تاکنون کشف شدهاند. Gaia BH۱ در فاصلهی ۱۵۶۰ سال نوری از منظومهی شمسی در صورت فلکی مارافسای قرار دارد که تقریباً سه برابر نزدیکتر از رکورددار قبلی است. سیاهچالهی Gaia BH۲ هم در فاصلهی ۳۸۰۰ سال نوری در صورت فلکی قنطورس قرار دارد. هر دو سیاهچاله نه تا ده برابر سنگینتر از خورشید هستند. حال این سؤال مطرح میشود که چرا مدت زیادی طول کشید تا ستارهشناسها به وجود این سیاهچالهها پی ببرند؟ در جواب باید بگوییم که سیاهچالهها عملا نامرئی هستند. در گذشته، دانشمندان سیاهچالهها را با استفاده از بقایای آخرین وعدههای غذایی آنها شناسایی میکردند؛ بدین صورت که وقتی ستاره…
