جدید به قدیم
سیاهچالهها به بلعیدن هر چیزی که به آنها خیلی نزدیک میشود، معروف هستند. اما آیا چیزی میتواند خود آنها را به طور کامل ببلعد؟ باشگاه خبرنگاران نوشت: نتایج شگفت انگیز یک مطالعه جدید نشان میدهد که این امکان وجود دارد که ستارگان بتوانند سیاهچالههای بسیار کوچک را ببلعند و آنها را در هستهی خود نگه دارند. پژوهشگران میگویند، حتی ممکن است راهی برای یافتن این ستارگان وجود داشته باشد و اگر چنین باشد، میتوانند به ما در درک ماده تاریک گریزان کمک کنند. سیاهچالهها در چند شکل کاملاً مستند وجود دارند. برخی از آنها از مرگ ستارگان به دنیا میآیند و برخی دیگر هیولاهای بسیار عظیمی هستند که در مرکز اکثر کهکشانها کمین کردهاند. اما مدتهاست که فرض شده تعداد زیادی سیاهچاله باید در چند ثانیه اول پس از مهبانگ (انفجار بزرگ) ایجاد شده باشند و هنوز هم میتوانند در اطراف کیهان در حال حرکت باشند. در حالی که آنها اساساً برای ما نامرئی هستند، ما هنوز هم میتوانیم وجود آنها را از تأثیرات گرانشی آنها بر ماده اطرافشان استنباط کنیم. این «سیاهچالههای اولیه» یک رقیب نیرومند برای ماده تاریک هستند. البته تأیید وجود اشیای نامرئی دشوار است، اما آنها ممکن است خود را از طریق تعامل با اشیای…
یک گروه بینالمللی از دانشمندان نشان دادهاند که یک ستاره ۱۰ میلیارد ساله، بیش از ۵۰ هزار سال نوری را از بیرون کهکشان راه شیری طی کرده است تا به نزدیکی سیاهچاله مرکز کهکشان برسد. باشگاه خبرنگاران نوشت: پژوهش جدید یک گروه بینالمللی از دانشمندان نشان میدهد که یک ستاره در نزدیکی سیاهچاله کلانجرم واقع در مرکز کهکشان راه شیری، از بیرون کهکشان سرچشمه گرفته است. این اولین بار است که ستارهای با منشا فراکهکشانی در مجاورت این سیاهچاله بزرگ پیدا میشود. ستارههای زیادی در نزدیکی سیاهچاله کلانجرم موسوم به «کمان ای*» (*Sagittarius A) در مرکز کهکشان ما مشاهده شدهاند، اما گرانش شدید سیاهچاله، محیط اطراف را برای تشکیل شدن ستارهها در نزدیکی خود بسیار خشن میکند. همه ستارههای مشاهده شده احتمالا در محل دیگری تشکیل شدهاند و به سمت سیاهچاله حرکت کردهاند. این موضوع، پرسشی را ایجاد میکند مبنی بر اینکه ستارهها کجا تشکیل شدهاند. پژوهش یک گروه بینالمللی از دانشمندان به سرپرستی «شوگو نیشیاما» (Shogo Nishiyama) از «دانشگاه آموزش میاگی» (MUE) نشان میدهد که برخی از ستارهها ممکن است از یک فاصله دورتر نسبت به آنچه پیشتر تصور میشد و کاملا بیرون از کهکشان راه شیری آمده باشند. این گروه پژوهشی در طول هشت سال تحقیقات خود، از…
…دیگری که در مورد کیهان میدانیم، وجود آنها منطقی بود. اما وجود ستارههای «جمعیت III» تاکنون هرگز قطعیت نداشت و جیمز وب توانست صحت وجود آنها را اثبات کند. هنگامی که چیزی شبیه به این کشف میشود، دانشمندان تلاش میکنند تا هر توضیح ممکن دیگری را برای آنچه میبینند، در نظر بگیرند. آیا آنها واقعاً کربن را در ستارگان این کهکشان دوردست و باستانی میبینند؟ یا ممکن است چیز دیگری پشت این انتشارات باشد؟ این کهکشان باستانی چیزی بیش از ستارگان در خود دارد. چرا که خانه یک سیاهچاله کلان جرم یا ابرسیاهچاله نیز هست. هنگامی که یک ابرسیاهچاله از ماده تغذیه میکند، میتواند به صورت یک هسته فعال کهکشانی(AGN) درخشان شعلهور شود و این سیگنال نوری میتواند همان چیزی باشد که جیمز وب دیده است. پژوهشگرن توضیح میدهند: علاوه بر این، یک ابرسیاهچاله برافزایشی در این کهکشان شناسایی شده است که نشان میدهد این فراوانی شیمیایی عجیب ممکن است در درجه اول با منطقه هستهای آن مرتبط باشد. منبع بالقوه دیگری از کربن در این کهکشان وجود دارد. آنها «ستارههای شاخه مجانبی غولستاره»(AGB) - هستند. ستارههای AGB ستارههای انفجاری بزرگی مانند اجداد ابرنواختر نیستند، اما ستارههای بزرگی هستند که دنباله اصلی را ترک کردهاند. در مقایسه با ابرنواخترها…
گروهی از ستارهشناسان با ترکیب دادههای «رصدخانه پرتو ایکس چاندرا» و «تلسکوپ فضایی جیمز وب»، دورترین سیاهچاله را در پرتو ایکس کشف کردند. به گزارش صبح ساحل وبه نوشته ایسنا، ستارهشناسان با استفاده از تلسکوپهای ناسا، دورترین سیاهچالهای را کشف کردهاند که تاکنون در پرتو ایکس دیده شده است. این سیاهچاله که پیشتر هرگز مشاهده نشده بود، در مراحل اولیه رشد خود به سر میبرد و در این مرحله جرم آن مشابه کهکشان میزبانش است. این نتیجه ممکن است توضیح دهد که چگونه برخی از اولین سیاهچالههای کلانجرم در جهان شکل گرفتند. این گروه پژوهشی با ترکیب دادههای «رصدخانه پرتو ایکس چاندرا» و «تلسکوپ فضایی جیمز وب» توانستند نشانهای از یک سیاهچاله در حال رشد را تنها ۴۷۰ میلیون سال پس از انفجار بزرگ بیابند. «آکوش بوگدان»(Akos Bogdan) پژوهشگر «مرکز اخترفیزیک هاروارد اسمیتسونیان»(CfA) گفت: ما به جیمز وب برای یافتن این کهکشان بسیار دور و چاندرا برای یافتن سیاهچاله کلانجرم آن نیاز داشتیم. همچنین، ما از یک ذرهبین کیهانی بهره بردیم که میزان نوری تشخیصدادهشده را افزایش میداد. این اثر بزرگنمایی به عنوان «همگرایی گرانشی» شناخته میشود. بوگدان و گروهش یک سیاهچاله را در کهکشانی به نام «UHZ۱» در جهت خوشه کهکشانی «آبل ۲۷۴۴»(Abell ۲۷۴۴) که…
…شده است و احتمالاً در یک گروه کوچک از کهکشانهای در حال ادغام است. این تیم میگوید که این مطالعه همچنین نشان میدهد که FRBها میتوانند برای کمک به اخترشناسان در حل یک معمای کیهانی دیگر کار کنند، معمایی به نام «ماده گمشده». بهترین مدلهای ما از جهان نشان میدهند که جهان هستی باید حاوی مقدار مشخصی از ماده باشد، اما وقتی دانشمندان همه کهکشانها، ستارهها، سیارات، سیاهچالهها و هر چیز دیگری را جمعآوری میکنند، به نظر میرسد که کمبود زیادی وجود دارد و حدود ۴۰ درصد از ماده معمولی تشکیلدهنده جهان مفقود است. فرضیه اصلی این است که همه این ماده به شکل گاز بسیار پراکندهای است که در فضای بین کهکشانی شناور و آنقدر نازک است که تشخیص آن تقریباً غیرممکن است و همان جایی است که FRBها وارد داستان میشوند. ستارهشناسان میتوانند زمان رسیدن طول موجهای مختلف نور را در این سیگنالهای رادیویی مطالعه کنند و از این طریق میتوان چگالی مادهای را که از آن عبور کردهاند، استنتاج کرد. هر چه سفر آن طولانیتر باشد، دادههای بیشتری در آن گنجانده شده است که این سفر را به گنجینهای ارزشمند تبدیل میکند. اکنون به نظر میرسد مشاهدات جدید از این انفجار رادیویی سریع با فرضیه…
…مقاله که یافتهها را توصیف میکنند، میگوید: تخمین میزنیم که کهکشان ما ۲۰ برابر بیشتر از ستارگان سیارههای سرکش را در خود جای داده است. دانشمندان چگونه به وچود ستارههای سرکش پی بردند؟ این تیم یک بررسی ۹ ساله به نام رصدهای میکرولنز در اخترفیزیک (MOA) در رصدخانه دانشگاه مونت جان در نیوزیلند را انجام داده است. رویدادهای میکرولنز زمانی رخ میدهند که جسمی مانند ستاره یا سیاره در تراز تقریباً کامل با یک ستاره پسزمینه نامرتبط از جایی که دیده میشود، باشد. از آنجایی که هر چیزی که جرم داشته باشد، تار و پود فضا-زمان را منحرف میکند، نور ستاره دوردست هنگام عبور از نزدیکی جسم به دور آن خم میشود و باعث ایجاد یک جهش مختصر در روشنایی نور ستاره پس زمینه میشود. این موضوع به ستاره شناسان سرنخهایی در مورد شیء مداخله گر داده است. تاکاهیرو سومی، استاد دانشگاه اوزاکا و نویسنده اصلی مقاله با تخمین جدیدی از سیارات سرکش در کهکشان ما، گفت: ریزلنز تنها راهی است که میتوانیم به واسطه آن اجرامی مانند سیارات کم جرم شناور آزاد و حتی سیاهچالههای اولیه را پیدا کنیم. سومی افزود: استفاده از گرانش برای کشف چیزهایی که هرگز نمیتوانیم امیدوار باشیم که مستقیماً ببینیم بسیار هیجانانگیز است.
بررسی جدید پژوهشگران اسپانیایی نشان میدهد که آنچه قبلا یک دنباله از ستارگان در پی یک سیاهچاله فرض میشد، ممکن است در واقع یک کهکشان کامل باشد. به گزارش صبح ساحل، ستارهشناسان در اوایل سال جاری براساس مشاهدات «تلسکوپ فضایی هابل»(HST)، وجود یک سیاهچاله سرکش را با جرمی معادل ۲۰ میلیون خورشید اعلام کردند. آنها از دیدن ستارگانی که به نظر میرسید دنباله یک سیاهچاله در حال دور شدن از کهکشان اصلی خود باشند، شگفتزده شدند. ستارهشناسان تصور میکردند این دنباله ستارهای زمانی ایجاد شده که سیاهچاله به زور از میان گاز عبور کرده و باعث شده است مناطق متراکمی به وجود بیایند و ستارگان در پی آن متولد شوند. با وجود این، دانشمندان مطمئن نبودند که چرا سیاهچاله با حرص و طمع گاز را نمیبلعد و هنگام حرکت کردن در آن، اختلال بیشتری را ایجاد نمیکند. همچنین، سناریوی پیشبینیشده مستلزم آن بود که کهکشانی که سیاهچالهی کلانجرم احتمالی از آن بیرون آمده است، توسط مقدار زیادی گاز احاطه شده باشد. این عوامل نگرانکننده، سناریوی «سیاهچاله فراری به دنبال ستارهها» را با تردید روبهرو کردند و گروههای بسیاری از ستارهشناسان به کاوش در توضیحهای متفاوت مشاهدات پرداختند که کمتر عجیب بودند. اکنون، پژوهشگران «موسسه اخترفیزیک جزایر قناری»(IAC) گفتهاند…
…که به دلیل وجود انتشار رادیویی فراوان، بسیار پرانرژی است. انجیسی ۵۴۷ (NGC ۵۴۷)، یک کهکشان بیضوی است که در فاصله ۲۵۰ میلیون سال نوری از زمین در صورت فلکی نهنگ (Cetus) قرار دارد. تلسکوپ فضایی هابل (HST) ناسا، عکسی را از این کهکشان گرفته است. انجیسی ۵۴۷، درست زیر مرکز این عکس میدرخشد و کهکشان همراه آن موسوم به انجیسی ۵۴۵ (NGC ۵۴۵) در سمت چپ بالا قرار دارد. این جفت در مجموع با نام آرپ ۳۰۸ (Arp ۳۰۸) شناخته میشود. انجیسی ۵۴۷ یک کهکشان رادیویی درخشان است؛ یعنی مناطق غولپیکری از انتشار رادیویی را شامل میشود که فراتر از ساختار مرئی آن گسترش یافتهاند. قدرت انتشار رادیویی، حاصل پرتابهایی است که از هسته فعال کهکشانی در مرکز کهکشان قدرت میگیرند. کهکشانهای دارای هسته فعال کهکشانی، ناحیهای بسیار روشن را در هسته خود دارند که در آن، یک سیاهچاله کلانجرم قرار گرفته است. همان طور که غبار و گاز به درون سیاهچاله میافتند، نور در سراسر طیف الکترومغناطیسی ساطع میشود. کهکشانهای رادیویی، یکی از پرانرژیترین پدیدههای اخترفیزیکی هستند. مشاهده این کهکشان توسط هابل، بخشی از یک بررسی روی مجموعه دادهای است که با هدف کمک کردن به ادامه آزمایش نظریههای علمی در مورد هستههای فعال کهکشانی جمعآوری میشود.
دو سیاهچالهی نزدیک به زمین به نامهای Gaia BH۱ و BH۲ احتمالاً متعلق به دستهی کمیابی از سیاهچالههای کمتر دیدهشده هستند. به گزارش صبح ساحل، دو سیاهچالهای که بهتازگی در فاصلهی نزدیکی از زمین کشف شدهاند، احتمالاً به گروهی ناشناخته و اسرارآمیز از اجرام سنگین تعلق دارند. گروهی بینالمللی از ستارهشناسها این سیاهچالهها را با استفاده از دادههای مأموریت گایا از آژانس فضایی اروپا (ESA) و مجموعهای از تلسکوپهای زمینی سراسر جهان کشف کردند. بهگزارش لایو ساینس، دو سیاهچاله به نامهای Gaia BH۱ و Gaia BH۲ نزدیکترین سیاهچالهها به زمین هستند که تاکنون کشف شدهاند. Gaia BH۱ در فاصلهی ۱۵۶۰ سال نوری از منظومهی شمسی در صورت فلکی مارافسای قرار دارد که تقریباً سه برابر نزدیکتر از رکورددار قبلی است. سیاهچالهی Gaia BH۲ هم در فاصلهی ۳۸۰۰ سال نوری در صورت فلکی قنطورس قرار دارد. هر دو سیاهچاله نه تا ده برابر سنگینتر از خورشید هستند. حال این سؤال مطرح میشود که چرا مدت زیادی طول کشید تا ستارهشناسها به وجود این سیاهچالهها پی ببرند؟ در جواب باید بگوییم که سیاهچالهها عملا نامرئی هستند. در گذشته، دانشمندان سیاهچالهها را با استفاده از بقایای آخرین وعدههای غذایی آنها شناسایی میکردند؛ بدین صورت که وقتی ستاره…
بر خلاف این باور که همه سیاهچالهها جاروبرقی فضایی هستند، اخترشناسان این بار سیاهچالهای را کشف کردهاند که ستاره تولید میکند. به گزارش صبح ساحل، اخترشناسان به تازگی سیاهچالهای عظیم را کشف کردهاند که با سرعت ۴ میلیون مایل در ساعت از کهکشان اصلی خود دور میشود. اعتقاد بر این است که به جای تکه تکه کردن ستارگان و بلعیدن هر لقمه، این سیاهچاله به شکلگیری ستارههای جدید کمک میکند و دنبالهای از ستارههای تازه متولد شده باقی میماند که ۲۰۰۰۰۰ سال نوری در فضا امتداد دارند. پیتر ون داکوم، استاد نجوم در دانشگاه ییل میگوید هنگامی که سیاهچاله به گاز تبدیل میشود، به نظر میرسد که راهروی باریکی از ستارههای جدید ایجاد میکند، جایی که گاز فرصتی برای خنک شدن دارد، اگرچه مشخص نیست دقیقا چگونه کار میکند. سیاهچالهها برخی از گریزانترین چیزها در فضا هستند. رایجترین نوع، سیاهچاله ستارهای است، اغلب تصور میشود که نتیجه یک ستاره عظیم است که در انفجار ابرنواختری میمیرد، سپس مواد ستاره روی خودش فرو میریزد و در ناحیه نسبتا کوچکی متراکم میشود. اما اینکه چگونه سیاهچالههای کلان پرجرم که میلیونها تا میلیاردها برابر خورشید جرم دارند، مرموزتر است. بسیاری از اخترفیزیکدانان و کیهان شناسان بر این باورند که این غولها تقریبا در…
