جدید به قدیم
طی دهههای اخیر تمرکز بر سیاستهای توسعه محلی به یکی از ضرورتهای مهم و کلیدی اهداف توسعه پایدار در ایران تبدیل شده است. مسیر توسعه پایدار از توسعههای محلی میگذرد و این امر مستلزم فهم مختصات حوزههای فرهنگی و اجتماعی در سطوح مختلف محلی و در نسبت با الزامات منطقهای و البته در بستر توسعه کلان ملی و بینالمللی است. اما این ایده هنوز نتوانسته به بستر اصلی سیاستگذاریهای توسعهای ایران منتهی شود.
با آغاز به کار دولت اول حسن روحانی و با شعارهایی که نشان از مهم بودن دیپلماسی و تنش زدایی دارد توقع از آن می رفت که دولت به سمت نزدیکی هرچه بیشتر روابط با کلیه همسایگان پیش برود، اما به جز کشور عراق، آن هم بیشتر به لحاظ اهمیت بالای آن در دکترین سیاست خارجی جمهوری اسلامی و فارغ از سیاست های اعلامی دولت ها، متاسفانه آنچنان که باید به روابط با این کشورها توجه نشد.
