يك كيلو خرما براي مراسم ِ عكس

صبح ساحل ، هنری - جشن عكس هرمزگان كه هر ساله در اواخر آذرماه در بندرعباس برگزار مي شود در حالي چهارمين دوره اش به پايان رسيد كه ما شاهد تعدادي تك عكس و مجموعه عكس در دو موضوع آزاد و چشم انداز بوديم.رقابتي كه سالانه سه عكاس را منتخب معرفي و هزينه ي نمايشگاه انفرادي آنها را تامين مي كند. كه در نوع خود ارزشمند و قابل تحسين است . زيرا فقدان نمايشگاه انفرادي و گروهي در فضاي عكاسي استان مشهود است.آنچه هدف اين گفتار است نه واكاري كيفيت عكس ها، نه شيوه ي برگزاري و رويكرد آموزشي،نه پيدا كردن پديده هاي ِعكاسي هرمزگان، نه شُوِ دبير ِجشن ! و نه نه هاي بسيار ديگر،چيزي كه به دنبال آن هستم تفاوت زيست هنرمند با شهروند معمولي در نوع نگاه،سطح مطالعه،خلاقيت ، توانايي و جسارتِ نوشتن و استدلال كردن،خيال پردازي و از همه مهمتر همگام شدن و بروز بودن است.آنچه بيش از همه چيز به عنوان يك مخاطب جدي برايم اهميت دارد نوع نگاه معاصر به عكاسي است، در معناي آنچه ما آنرا معاصر مي ناميم تفاوت هاي فراواني وجود دارد اما نقاط مشتركش سنگيني مي كند كه يادآوري و تكرارش در اين مجال نمي گنجد،نكته اي كه گفتنش مهم است مرحله ي گذار از وضعيت حال حاضر به سمت معاصريت است كه اين پروسه در عكاسي هرمزگان خيلي بيشتر از سرعت يك لاك پشت كُند و آهسته خود را نمايان كرده است.تكرار اين كه وضعيت عكاسي جهان از تكنيكي بودن صرف بسيار فاصله گرفته است و با وجود شبكه هاي مجازي، ديگر دوربين نقش محوري ندارد مسئله را حل نمي كند.بايد بدانيم كه شهود همان اندازه مهم است كه مطالعه و نوشتن.ما در زمانه اي زيست مي كنيم كه با حجم انبوهي از اطلاعات مواجه ايم،آنچنان زياد كه به مثابه يك جانور وحشي از آنها فراري هستيم . در چنين موقعيتي اگر هنرمند نسبت به يك كارمند جزء در خلاقيت، در انديشه ورزي ، در غنا بخشيدن به آرشيو ديداري و شنيداري خود منفعل عمل كند پيامدش همين مجموعه عكس هايي است كه با متن هاي اينترنتي به روي ديوار گالري آمده است كه عكاس آنرا «استيتمنت» يا « گزاره » خود مي نامد.پراهميت ترين نكات در تعريف استيتمنت كه مي توان به آن اشاره كرد متني است كه هنرمند ضميمه ي اثرش مي كند تا بوسيله ي آن ديدگاه و مانيفست خود را بيان كند، انگيزه ي توليد اثرش را بازگو كند، دريچه ي تازه اي را به روي مخاطب باز كند و او را به تأمل وا دارد و ...نه اينكه ما شاهد متن هايي هستيم كه به شدت دم ِ دستي و بي معنا است و از نوشته هاي فلان شاعر يا نقدي كه شخص ديگري بر كارهايش نوشته انتخاب شده است.تمام اين ها ناشي از عدم مطالعه ي عكاسان در سطحي ترين منابع موجود است چنان كه با كپي و پِست كردن نوشته ها به آن فكر نمي كنيم كه مخاطب در چنين زماني صد قدم از ما جلوتر است.حتا وقتي خودمان هم مي نويسيم آنقدر پراكنده و متناقض عمل مي كنيم كه مخاطب به محض خواندن سطر اول به بي چيزي مان پي مي برد.عكاسي هرمزگان بيش از هر زمان ديگري به پالايش و ميل به حركت كردن در سطح معاصر نياز دارد نه فرار و چشم پوشي از تغيير زمانه،به توليد انديشه نياز دارد نه بحث درباره ي شيوه ي اديت و ابزارهاي فتوشاپ!،به مطالعه در منابع درست نياز دارد نه پرسه زدن عكاس در ژانرهاي متعدد، به گفتگو و دلسوزي نياز دارد نه آوردن عكاسان به نام و سلفي گرفتن با آنها، به پرورش روحيه ي جاه طلبي و پيشرفت در سطح كلان نياز دارد نه تقليل آن به سطح يك رقابت زودگذر و خاموش.