روزگار غریب تلفن همگانی

صبح ساحل ، اجتماعی - امروز وقتی در سطح شهر قدم می زنید و یا با وسیله نقلیه از خیابان ها عبور می کنید، صحنه های جالبی نظر شما را به خود جلب می کند. از دستفروشان دوره گرد گرفته تا افراد معتاد ی که درخورهای شهر بندرعباس برای خود سر پناهی ساخته اند. در کنار این همه تصاویر تلخ و شیرین ، تماشای کیوسک های تلفن عمومی که غریب مانده اند ، جای تاسف دارد. هنوز خاطره صف‌های طولانی برای تلفن‌های عمومی در ذهن اغلب ما زنده است . زمانی نه خیلی دور برای برقراری تماس تلفنی به باجه‏های زردرنگی مراجعه می‏کردیم که در جای‏جای شهر خودنمایی می‏کردند. سه دهه پیش، نه‏تنها نشانی از تلفن همراه نبود، بلکه بسیاری از افراد در خانه‏های خود حتی یک خط تلفن خانگی هم نداشتند. به همین سبب تلفن‏های همگانی برای این افراد نقش مهم ایفا می‏کردند و وجودشان بسیار ضروری‏تر از امروز بود. ولی مدتی است دیگر از آن اتاقک‏های زردرنگ، که به‏نوعی نماد شهر محسوب می‏شدند، خبری نیست. اغلب کیوسک‏های تلفن عمومی نه‏تنها دیگر زردرنگ نیستند، بلکه شکل و شمایل خود را نیزاز دست داده‏ و حتی تعدادشان هم کمتر از قبل شده است. شاید عده‏ای از مردم معتقدباشند که با پیشرفت تکنولوژی ارتباطی، دیگر نیازی به تلفن عمومی نیست درحالی‌که بعضی دیگر همچنان وجود این کیوسک‏ها را ضروری می‏دانند. از نظر این عده، پیشرفت تکنولوژی ارتباطی مغایرتی با وجود تلفن‏های عمومی ندارد و آنها کاربرد خود را دارند، مثلا اگر کسی شارژ اعتباری یا باتری تلفن همراهش قطع شود می‏تواند از تلفن عمومی استفاده کند. تلفن‏های عمومی در بیشتر کشورهای جهان از مبلمان شهری و از اجزای ضروری برای خدمت‏رسانی به شهروندان به شمار می‏روند و با اینکه افزایش ضریب نفوذ تلفن‏های همراه و ثابت استفاده از این دستگاه‏ها را با روند کاهشی مواجه کرده است هنوز هم این تلفن‏ها ابهت خود را در جایگاه نشانه ملی حفظ کرده‏اند. تاریخ می گوید در ایران اولین تلفن همگانی در دهه چهل نصب شد. این تلفن‏ها از نوع هندلی بودند که چند سال بعد به تلفن‏های سکه‏ای تبدیل شدند. در سال ۷۹ اولین نسل تلفن‏های کارتی عرضه شد که مزایای جالب توجهی در مقایسه با تلفن‏های سکه‏ای داشت در این رهگذرمردم از تلفن‏های کارتی استقبال کردند؛ چراکه به‏همراه داشتن یک کارت تلفن به‏مراتب راحت‏تر از حمل یا تهیه چند سکه‏ بوده است.استفاده از تلفن‏های کارتی رونق خود را داشت تا اینکه تلفن همراه وارد بازار شد و به‏مرور در جیب تک‏تک شهروندان جای گرفت. امروزه با وجود گسترش استفاده از تلفن همراه که فراگیر شده ودست هربچه ای هم دیده می شود تعداد کمی از مردم از تلفن عمومی استفاده می‏کنند.مخابرات هرمزگان یا به فکرنوسازی ، بازسازی و راه اندازی مجدد کیوسک های رنگ و رو رفته و بدون گوشی باشد یا اینکه آنها را از سطح شهر جمع کند یا اینکه آنها را از سطح شهر جمع کند تا زیبایی منظر شهری حفظ شود و یا اینکه برای ارتقای تکنولوژی و یکپارچه‏سازی این دستگاه‏ها راهکاری بیندیشد. می توان با استفاده از این کیوسک‏ها خدمات مختلفی به صورت یکپارچه به مشترکان ارائه داد .یکی از چالش‏های بزرگ در این حوزه تخریب و دزدی این کیوسک ها است . علاوه‌ بر هزینه قابل توجهی که به مخابرات تحمیل می‌کند باعث قطع دسترسی بخش قابل توجهی از مردم آن محل برای مدتی به این خدمات می‌شوداین ناهنجاری اجتماعی و گرایش جوانان به تخریب اموال عمومی از جمله کیوسک‏های تلفن‏ باعث افزایش هزینه نگهداری آنها می‏شود که لازم است مسوولان با ارائه راه حل‏های مناسب برای از بین بردن این پدیده مخرب در جامعه تلاش و با استفاده از آموزش و تبلیغ، فرهنگسازی کنند.امروز تمام باجه های تلفن همگانی بطور کامل از جا کنده و بلا استفاده مانده اند.وهیچ از مسئولین مخابرات هرمزگان  پیگیر این قضیه نمی شوند.فراگیر شدن و توسعه شبکه های مخابراتی تلفن همراه، دلیل موجهی برای نبود باجه های تلفن همگانی و بی توجهی به این تلفن ها نیست اما متاسفانه شاهد هستیم که با فراگیر شدن تلفن های همراه نسبت به تلفن های همگانی در تمام شهرها بی توجهی می شود و بیشتر تلفن های همگانی موجود خراب و غیر قابل استفاده است.سوال اینجاست که چرا مسئولان مخابرات نسبت به رسیدگی و تعمیر تلفن های همگانی بی توجه شده اند و اصلاآ اقدامی در این خصوص انجام نمیدهند؟