تولید روغن در مرز بحران/در یک قدمی تعطیلی کارخانه ها

به گزارش صبح ساحل، بسیاری از مدیران و تصمیم‌گیران روزهایی را به یاد دارند که مردم برای یک بطری روغن در صف‌های محدود توزیع می‌ایستادند. آن مقطع نشان داد ریشه بحران در کمبود مواد اولیه، توقف تخصیص ارز، احتکار کالاهای اساسی، ضعف نظارت و فرصت‌طلبی برخی سودجویان بود.

در همه این سال‌ها هر زمان سیاست‌گذاری از واقعیت بازار فاصله گرفته، فشار اصلی بر زندگی مردم و صنایع کوچک و متوسط واردشده است. این چرخه فرساینده سال‌هاست سبد خانوار را از روغن و شکر تا برنج و تخم‌مرغ تحت تأثیر قرار داده و کافی است یک لرزش اقتصادی و تحریم رخ دهد تا دوباره فعال شود.

شکاف میان وعده‌درمانی برخی مسئولان و وضعیت واقعی کارخانه‌هایی که زیر بار بوروکراسی و محدودیت منابع خم‌شده‌اند، کاملاً قابل‌مشاهده است.

در چنین شرایطی، تولیدکنندگان واقعی که بار تأمین نیاز مردم را بر دوش دارند، بیش از همه در پیچ‌وخم اداری و تأخیرهای تصمیم‌گیری گرفتار می‌شوند.

در این میان، کارخانه روغن حیات هرمزگان نمونه‌ای روشن از توان صنعت داخلی است. واحدی که در سخت‌ترین شرایط، با اتکا به کارکنانش توانست نیاز استان و برخی مناطق همجوار را تأمین کند.

روزهایی که تولید شبانه‌روزی تنها سپر در برابر کمبود بود و کارگران، حتی در «جنگ ۱۲ روزه»، اجازه ندادند بازار استان خالی بماند. امروز اما همین واحد برای ادامه مسیر با محدودیت‌هایی روبه‌روست که نه از ضعف فنی، بلکه از نرسیدن به‌موقع سهمیه‌ها و تصمیماتی ناشی می‌شود که دیر ابلاغ می‌گردد. کمبود ارز، کاهش مواد اولیه و فشارهای اداری سایه سنگینی بر آینده این صنعت انداخته است و هیچ کارخانه‌ای با سهمیه‌ای که فقط چند روز تولید را پوشش می‌دهد قادر به ادامه فعالیت پایدار نیست.

در چنین وضعیتی، بازگشت صف‌های طولانی و جهش قیمتی دیگر یک نگرانی فرضی نیست.

روندهای سال‌های گذشته نشان داده هرگاه سیاست‌گذاری در مرکز با واقعیت میدان فاصله داشته، استان‌هایی مانند هرمزگان نخستین قربانیان بوده‌اند.

ساختار جمعیتی خاص، وابستگی به تولید محلی و نقش گردشگری در مصرف، باعث می‌شود هر اختلال کوچک در تأمین مواد اولیه، به‌سرعت به کمبود و افزایش قیمت تبدیل شود.

بنابراین اگر کارخانه‌های کلیدی این استان ازجمله حیات هرمزگان، که ستون اصلی تأمین روغن جنوب است در تنگنای اداری و کمبود مواد اولیه رها شوند، پیامد آن محدود به توقف یک خط تولید نخواهد بود، بلکه فضایی تازه برای سودجویانی ایجاد می‌شود که در هر بحران، بازار را گروگان می‌گیرند.

موقعیت‌های مشابه در سال‌های قبل ثابت کرده خاموش شدن چراغ یک واحد تولیدی اساسی، آغاز سلسله‌ای از مشکلات است که بازگرداندنش هزینه و زمان بسیاری می‌طلبد.

صنایع کشور با وعده و شعار حفظ نمی‌شوند، آنچه آن‌ها را سرپا نگه می‌دارد، تصمیمات دقیق، فوری و هدفمند است.

روشن ماندن چراغ کارخانه‌هایی مانند روغن حیات هرمزگان، امتیازی ویژه نیست، بخشی از مسئولیت دولتمردان در قبال امنیت غذایی کشور است. امروز این چراغ روشن است، اما اگر سهمیه‌ها، منابع و تصمیمات به‌موقع نرسد، خاموش شدن آن قطعی خواهد بود و بازگرداندن چراغی که خاموش شود، چند برابر هزینه ‌بر دوش مردم و مصرف‌کنندگان خواهد گذاشت.