روایت ماندگاری

از شروع آشنایی‌تان با صبح ساحل برایمان بگویید.

بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم. ابتدا چهلمین سالگرد انتشار صبح ساحل را به همه دست‌اندرکاران، بانیان آن به‌ویژه خانواده مرحوم کرمی و فرزندانشان که امروز بار این مجموعه را بر دوش دارند، تبریک می‌گویم. آشنایی من با صبح ساحل به دهه ۶۰ برمی‌گردد؛ زمانی که در تهران درس می‌خواندم. یک روز در نمازجمعه آقای کرمی را دیدم و همان‌جا یادداشتی نوشتم که «من تهران دانشجو هستم، لطفاً روزنامه را برایم ارسال کنید». از همان زمان، صبح ساحل به صورت پستی و رایگان به دست ما می‌رسید و ما جمعی از دانشجویان هرمزگانی در مدرسه عالی شهید مطهری آن را می‌خواندیم و به دیگران هم می‌دادیم تا ببینند استان ما نشریه دارد. از همان دهه ۶۰ این ارتباط شروع شد و همچنان ادامه پیدا کرد.

روند تغییرات صبح ساحل از آن دهه تا کنون را چگونه ارزیابی می‌کنید؟

یکی از دلایل ماندگاری صبح ساحل به‌روز بودن و حرکت همزمان با تغییرات زمانه است. صبح ساحل هیچگاه از زمان خودش عقب نبوده است. امیدواریم این روند ادامه داشته باشد و به عنوان یک رسانه ماندگار به فعالیتش ادامه دهد.

صبح ساحل در بیان دغدغه‌های مردم چقدر موفق بوده؟ خاطره‌ای اگر از اثرگذاری ما دارید بفرمایید.

علت ماندگاری هر رسانه‌ای چند عامل مهم دارد. نخست مدیریت خوب و باورمند است؛ مدیریتی که عاشق کار خود باشد و تزلزل و ناامیدی را در کارش راه ندهد. مرحوم کرمی دقیقاً چنین مدیری بود؛ خالصانه و با عشق کار رسانه‌ای می‌کرد و همین نگاه در دوره‌های بعدی هم ادامه پیدا کرد. عامل دوم ماندگاری رسانه، مردمی‌بودن است. هر رسانه‌ای که زبان مردم باشد، ماندگار می‌شود. صبح ساحل توانسته هم‌زمان و هم‌زبان مردم حرکت کند و دغدغه‌های آن‌ها را بیان کند.

عامل سوم، به‌روز بودن در محتوا و ساختار است. وقتی الان وارد دفتر صبح ساحل می‌شوید، می‌بینید فضای فیزیکی و ساختاری آن هم تغییر کرده و این بر روحیه مردم، کارکنان و کیفیت کار اثر دارد. یک خاطره جالب هم بگویم سال‌ها پیش در یک مغازه بودم. مأمور توزیع روزنامه نسخه‌ای را تحویل مغازه داد و رفت. ده دقیقه بعد فرد دیگری آمد و پرسید: «روزنامه به دست شما رسید؟» و رفت. خیلی برایم جالب بود؛ این میزان نظارت، پیگیری و اهمیت دادن به مخاطب را در کمتر رسانه‌ای دیده‌ام.

خودتان چه زمانی با صبح ساحل همکاری می‌کردید؟

من از دهه ۷۰ تا دهه ۸۰، به‌طور پیوسته و هفتگی در صبح ساحل مطلب می‌نوشتم؛ از مقالات فرهنگی تا یادداشت‌های مناسبتی سیاسی. این همکاری تا سال 96 ادامه پیدا کرد و الان چند سالی فعالیت‌هایم کمتر شده، اما همچنان خودم را عضوی از خانواده صبح ساحل می‌دانم.

آینده روزنامه‌نگاری در ایران را چطور می‌بینید؟

آینده روزنامه‌نگاری در کشور، تاریک، مبهم و نگران‌کننده است. متاسفانه به فعالیت‌های فرهنگی و اطلاع رسانی به عنوان کاردسته چندم نگاه می‌شود. می‌خواهند استقلال و توان رسانه را بگیرند، در حالی که رسانه یکی از ارکان مهم دموکراسی بوده و هرچه کم رنگ‌تر شود به زیان رسانه است. زمانی اوج عزت رسانه است که مقامات از روزنامه‌نگاران بترسند؛ نه اینکه خبرنگار از مقام مسئول هراس داشته باشد و نگران باشد فردا بابت یک گزارش با او برخورد شود. نهایتا باید پاسخگو مطلب خود باشد نه اینکه برخورد قضایی صورت بگیرد. رسانه به خاطر انتشار یک مطلب نباید توقیف و تعطیل شود. امیدوارم این شرایط بهبود یابد.از سوی دیگر، فضای مجازی بخشی از بار اطلاع‌رسانی را برداشته، اما این تهدید نیست؛ ابزاری است که باید از آن استفاده کرد. فایل، عکس، ویدئو و انتشار دیجیتال می‌تواند مکمل فعالیت چاپی باشد. نکته مهم دیگر اینکه مسئولان باید عملکردشان را از طریق رسانه‌ها به مردم منتقل کنند تا متهم نشوند که کار انجام نمی‎دهند. به اعتقاد من توسعه پایدار چهار رکن دارد: اقتصاد، سیاست، امنیت، فرهنگ و مهم‌تر از همه اینکه بنیان همه این‌ها فرهنگ است. خیلی مهم است که این چهار رکن متوازن پیش برود در این صورت جامعه‌ به توسعه می‌رسد. فرهنگ شاکله اصلی و رگ حیاتی توسعه و پیشرفت است. ایران یک کشور فرهنگی است؛ انقلاب ما انقلاب فرهنگی بوده و دین ما دینی فرهنگی است لذا باید نگاه اول سیاستگذاران فرهنگی باشد. اگر فعالیت اقتصادی، سیاسی یا امنیتی «پیوست فرهنگی» نداشته باشد، ناقص می‌ماند و نتیجه نمی‌دهد؛ همان‌چیزی که امروز در بسیاری از پروژه‌ها دیده می‌شود. یکی از مهم‌ترین ابزارهای توسعه فرهنگی نیز کتاب، نشریات و رسانه‌ها هستند.

اگر پیشنهادی برای بهبود عملکرد صبح ساحل داشته باشید، چیست؟

مهم‌ترین نکته این است که روزنامه پیوسته مردمی بماند وخودش را از مردم جدا نکند. با شجاعت دغدغه‌های مردم را بیان کند؛ حلقه واصل میان مردم و حکومت باشد و البته جانب مردم را پررنگ‌تر بگیرد. گرچه باید جانب دولت و حکومت را هم گرفت اما آن سبقه‌ی مردمی قوی‌تر باشد، بهتر است. روزنامه‌نگاری کار پرریسکی است؛ به عنوان یک کار ارزشمند به آن نگاه کنید. نگاه کارمندی در روزنامه‌نگاری جایگاهی ندارد. کار قلم و آثار قلم ارزشمند است. روزنامه‌نگاری، خدمت به مردم و سیستم است، به کارتان به عنوان عبادت نگاه کنید. یکی از ویژگی‌های مثبت صبح ساحل، وفاداری و ماندگاری نیروهاست. افرادی هستند که ۲۰ یا ۳۰ سال است در این مجموعه کار می‌کنند و این نشان‌دهنده امنیت و صمیمیت در این خانواده رسانه‌ای است.

سخن پایانی

امیدوارم صبح ساحل همیشه صبحِ ساحل باشد یعنی صدای مردم ساحل‌نشین بماند و زبان گویای هرمزگان باشد. من خود را عضوی از خانواده بزرگ صبح‌ساحل می‌دانم و همیشه از این رسانه حمایت خواهم کرد.