از برکه‌های آب تا نیمکت‌های چوبی مدرسه تاریخی دانشمند

سورو، یکی از کهن‌ترین محله‌های بندرعباس، سال‌هاست که در دل خود روایت‌های ناگفته فراوانی از زندگی مردم، آموزش، فرهنگ و روابط اجتماعی را حفظ کرده است. بسیاری از این روایت‌ها در حافظه افرادی باقی مانده که دهه‌ها در این محله زندگی کرده، درس خوانده و به مردم خدمت کرده‌اند.

عبدالله حاجی‌پور سوروئی، از معلمان پیشکسوت هرمزگان و از معلمان مدرسه تاریخی دانشمند، یکی از راویان این روزگار است. وی که در ۲۹ مرداد سال ۱۳۲۸ در محله سورو متولد شده، بخش عمده‌ای از زندگی خود را در این محله سپری کرده و خاطرات فراوانی از سورو قدیم در ذهن دارد.

او می‌گوید سورو در دهه‌های گذشته با آنچه امروز دیده می‌شود تفاوت بسیاری داشت. کوچه‌های خاکی، خانه‌های سنتی، نخلستان‌های گسترده و روابط صمیمانه میان مردم، چهره اصلی این محله را شکل می‌داد. اهالی با وجود امکانات محدود، زندگی آرام و ساده‌ای داشتند و پیوندهای اجتماعی میان خانواده‌ها بسیار مستحکم بود.

حاجی‌پور تحصیلات ابتدایی خود را در مدرسه تاریخی دانشمند آغاز کرد؛ مدرسه‌ای که سال‌ها یکی از مهم‌ترین مراکز آموزشی سورو به شمار می‌رفت و نسل‌های مختلفی از دانش‌آموزان این محله در آن تحصیل کردند. او از معلمان آن دوران با احترام یاد می‌کند و معتقد است بسیاری از آنان با وجود امکانات اندک، نقش مهمی در تربیت دانش‌آموزان ایفا کردند.

به گفته وی، برخی معلمان آن دوره با دانش، انضباط و تعهد خود تأثیر عمیقی بر دانش‌آموزان گذاشتند و خاطرات آنان همچنان در ذهن شاگردان باقی مانده است. فضای آموزشی مدارس در آن زمان ساده بود، اما معلمان با احساس مسئولیت و علاقه، رسالت خود را انجام می‌دادند.

حاجی‌پور پس از پایان دوران تحصیل، مدتی در فعالیت‌های تجاری و امور دفتری مشغول شد، اما علاقه فراوان او به آموزش و تدریس، مسیر زندگی‌اش را تغییر داد. وی سرانجام وارد آموزش و پرورش شد و فعالیت حرفه‌ای خود را آغاز کرد.

نخستین سال‌های خدمت او در جزیره هنگام سپری شد و پس از آن در مناطق مختلف استان از جمله درگهان به تدریس و مدیریت آموزشی پرداخت. او در طول سال‌های خدمت، مسئولیت‌های مختلفی را در مدارس برعهده گرفت و در تربیت دانش‌آموزان بسیاری نقش داشت.

این معلم پیشکسوت مدتی نیز در مدرسه تاریخی دانشمند سورو به تدریس پرداخت؛ مدرسه‌ای که برای او تنها یک محل کار نبود، بلکه بخشی از خاطرات کودکی و جوانی‌اش را در خود جای داده بود. حضور دوباره در این مدرسه به عنوان معلم، برای او تجربه‌ای ماندگار به شمار می‌رفت.بخش دیگری از خاطرات وی به سبک زندگی مردم سورو در گذشته اختصاص دارد.

او می‌گوید در آن سال‌ها بسیاری از خانه‌ها فاقد برق و امکانات سرمایشی بودند و مردم شب‌های گرم تابستان را در حیاط‌ها، پشت‌بام‌ها یا ایوان خانه‌ها سپری می‌کردند.

به گفته حاجی‌پور، آب آشامیدنی مردم از برکه‌ها و منابع محلی تأمین می‌شد و زندگی با وجود کمبود امکانات، بر پایه همکاری و همدلی میان اهالی جریان داشت. همسایگان در مشکلات و شادی‌های یکدیگر شریک بودند و روابط اجتماعی نقش مهمی در زندگی مردم ایفا می‌کرد.

وی همچنین به وجود نخلستان‌ها و باغ‌های فراوان در سورو اشاره می‌کند و می‌گوید بخش‌های شمال و شمال غرب این محله پوشیده از باغ‌ها و زمین‌های سرسبز بود. مناطقی که امروزه بسیاری از آنها تغییر کاربری یافته‌اند و تنها در خاطرات نسل قدیم باقی مانده‌اند.

حاجی‌پور از برخی باغ‌ها و مکان‌های قدیمی سورو نیز یاد می‌کند که روزگاری بخشی از زندگی روزمره مردم بودند و اکنون به بخشی از تاریخ محله تبدیل شده‌اند. این خاطرات، تصویری روشن از گذشته سورو و سبک زندگی مردم آن دوران ارائه می‌دهد.

این معلم بازنشسته سرانجام پس از سال‌ها خدمت در عرصه آموزش و پرورش، در سال ۱۳۷۴ بازنشسته شد، اما همچنان خاطرات او از مدرسه، دانش‌آموزان و سورو قدیم، بخشی از حافظه زنده این محله به شمار می‌رود.امروز سورو با وجود توسعه شهری و تغییرات گسترده، همچنان بخشی از هویت تاریخی بندرعباس را در خود حفظ کرده است و روایت‌های معلمانی چون عبدالله حاجی‌پور سوروئی، پلی میان نسل گذشته و امروز محسوب می‌شود؛ روایتی از روزگاری که نیمکت‌های چوبی مدرسه، برکه‌های آب و کوچه‌های خاکی، بخشی از زندگی مردم این محله تاریخی بودند.