پناه بردن به خداوند، تنها عامل سعادت

 صبح ساحل، اجتماعی _ در دو سوره پایانی قرآن یعنی سوره های فلق و ناس که به معوذتین معروفند، سخن از پناه بردن به خداوند به میان آمده است. در سوره فلق آمده است: " قل اعوذ برب الفلق" یعنی: (پناه می برم به پروردگار سپیده صبح) و در سوره ناس آمده است: " قل اعوذ برب الناس" یعنی: (پناه می برم به پروردگار مردم).

در این دو سوره، دو جریان وجود دارد: جریان اول: اینکه در سوره فلق فقط پناه بردن به یک چیز آمده است و آن همان  رب فلق یعنی پروردگار سپیده صبح است و در مقابل، پناه بردن برای چهار چیز است. 1- من شر ما خلق، و من شر غاسق اذا وقب و من شر النفاثات فی العقد و من شر حاسد اذا حسد) یعنی: " از چهار چیز به خداوند پناه می برم: الف: از شر مخلوقات بد خداوند یعنی گنهکاران از انسان و جن و شیاطین و حیواناتی که به انسان ضرر می زنند.

ب- از شر هر موجود شروری که شبانه هجوم می آورد. ج- از شر جادوگران و ساحران

د- از شر حسود زمانی که قصد حسادت با زبان و عمل را دارد.

اما در سوره ناس به سه چیز پناه می بریم برای رفع یک چیز به همین دلیل می خوانیم: ( قل اعوذ برب الناس، ملک الناس، اله الناس) و سپس می فرماید: ( من شر الوسواس الخناس)یعنی: ( به پروردگار، پادشاه و خدای مردم پناه می برم از شر آن مخلوقی که وسوسه درون انسان ایجاد می کند که همان انسان های فاسد و شیاطین هستند.)

جریان دوم: از مقایسه این دو حالت در دو سوره فلق و ناس به دست می آید که آن چه انسان را از خداوند دور می کند و باعث تباهی و گمراهی او می گردد عبارت است از: مخلوقات بد پروردگار که همان انسانهای فاسد و شیاطین هستند، و حسادت به عنوان یک رذیله و صفت بسیار ناشایست.اما نکته حیاتی این جا است که برطرف کردن تمام شرور مخلوقات و صفات ناپسند، خداوند متعال است و فقط او می تواند ما را از بدی ها و فساد نجات دهد. در پایان گفتن این نکته ضروری است که مخلوقات ناپسند و ناشایست فقط شیاطین که از اجنه هستند، نمی باشند بلکه طبق آیه آخر سوره ناس، انسان های فاسد را نیز شامل می شود.