‎صدای زنان هرمزگان به هیچ جا نمی‌رسد!

صبح ساحل ، اجتماعی - امروز 8 مارس روز جهانی زن است، روزی که به یادمان بیاورد زنان در صدسال گذشته برای رسیدن به نقطه‌ای که امروز در آن هستند چه رنج‌ها، مشقت‌ها و مرارت‌هایی کشیده‌اند.اگرچه که این جایگاه در جهان هنوز هم با ایده آل یک کهکشان فاصله دارد اما در صدسال گذشته تلاش‌های بسیاری برای آنچه که امروز داریم صورت گرفته است شاید در صدسال بعدی این نیمی از جامعه به جایگاه مناسب خود دست یابد. شاید که آینده از آن ما...

‎اما اگر از دستاوردهای زنان در جهان فاصله بگیریم و بومی‌تر نگاه کنیم و برسیم به استان هرمزگان شاهد آن خواهیم بود که اینجا زنان وضعیت خوبی ندارند. آمارهای رسمی را نمی‌دانم اما آمارهای غیررسمی حاکی از وضعیت نامناسب آن‌هاست. یک نگاه اجمالی هم برای درک این موضوع کافی ست: چندهمسری هنوز در استان‌هایی مثل هرمزگان رواج دارد. اگرچه که در ایران این موضوع قانونی ست اما در عمل نقض حقوق زنان محسوب می‌شود چراکه شرایط خاص به خود را دارد که مشخصاً در بسیاری از موارد رعایت نمی‌شود.‎طی صحبت‌هایی که با یک روانشناس حوزه زنان در هرمزگان داشتم متوجه شدم آمار اعتیاد هم در بانوان استان وضعیت خوبی ندارد و اکثر آن‌ها از طریق شوهرانشان معتاد می‌شوند. فعالین حوزه زنان هم مدعی هستند موارد خودکشی در روستاهای استان نگران‌کننده است.در حوزه بهداشت و درمان هم همین بس که زنان در هرمزگان رتبه یک ابتلا به ایدز را در ایران دارند.

‎اعتیاد، فقر، ازدواج در سن پایین و بیماری مشکلاتی ست که بسیاری از زنان هرمزگانی با آن دست‌وپنجه نرم می‌کنند و صدایشان به گوش کسی نمی‌رسد. کسی هم نیست پیگیر وضعیتشان شود. جز همان زنانی که به‌صورت خودجوش و مستقل در این حوزه فعالیت می‌کنند. اتفاقاً از این داستان بی‌اهمیت بودن زنان برای مسئولین هم خاطره‌ای دارم که یادآوری‌اش خالی از لطف نیست:

‎امسال که اعضای شورای شهر انتخاب شدند در میان آن‌ها دو زن به شورا راه یافتند که در اولین فرصت برای پی گیری مطالبات بانوان همان‌طور که رئیس‌جمهور وعده داده بود با هر دو این افراد تماس گرفته شد، خواستم ببینم چه برنامه‌ای برای این چهار سال دارند. مگر نه این‌که شما صدای مایید؟ به‌ویژه که زن هم هستید و باید نیم‌نگاهی هم به این اقلیت جامعه داشته باشید.

‎با هرکدام از آن‌ها بالای بارها تماس گرفته شد،از یکی پاسخی دریافت نکردم اما دیگری گفت خانوم من با خبرنگار مصاحبه نمی‌کنم، فقط با سردبیرتان مصاحبه می‌کنم و تلفن را کوبید و قطع کرد. من نمی‌دانستم عصبی باشم یا بخندم چراکه عضو شورای شهر هنوز نمی‌دانست سردبیر کارش مصاحبه با او نیست! خلاصه این‌که پیگیر شدن وضعیت بانوان از سوی نهادهای مسئول هم فایده‌ای نداشت و همین می‌شود که معتقدم صدای بانوان استان هرمزگان به گوش کسی نمی‌رسد.

زنان هرمزگان از دیرباز پا به‌پای مردانشان کوشیده‌اند و لایق موقعیت اجتماعی بهتری هستند امیدوارم صدای ما بلندتر و روحیه مطالبه گری مان قوی‌تر باشد