خداحافظ قناری های کوچک

صبح ساحل ، اجتماعی - آخرین ایستگاه ملی پوشان کشورمان برای جنگیدن جهت بقا ورزشگاه فونته نووا شهر سالوادور بود.بازی با تیمی از قاره سبز که برای اولین بار در فستیوال بزرگ فوتبال جهان شرکت می کرد.تیم کشورمان با وجود دو بازی خوب و منطقی در کارنامه اش، انتظارات را تا حدودی بالا برده بود و با برد در این بازی میتوانست جشن صعود راه بیاندازد.اما بازی اصلا مطابق میل ما پیش نرفت و تیم ایران در این بازی کمی نا هماهنگ نشان می داد.سه گل خورده و زدن یک گل حاصل ما در این بازی بود که باعث عدم صعودمان شد.اما اگر به عملکردمان در این جام به طور کلی نگاه بیاندازیم در خواهیم یافت که نقطه قوت تیم ما دوندگی و نیروی بدنی ملی پوشان بود که کارلوس کی روش در زمان محدودی به آن دست یافته بود.در دو بازی اول بازیکنان تمام توان خود را به کار بردند به طوری که در سومین بازی خستگی را می توانستیم به خوبی در وجود تک تک آنها ببینیم.طبیعی است تیمی که روزهای کمی در اردوی آمادگی باشد زود توانش را از دست می دهد و تجربه ای بود تا اردوهای آمادگی را دست کم نگیریم. اما نقطه ی قابل تامل این جام بالا رفتن کلاس فوتبال کشورمان بود.تیمی که دنیا جور دیگه ای بهش نگاه کرد و باید اقرار کنیم با وجود کمترین امکانات و مشکلات زیاد این تیم خوب توسط کادر فنی جمع شده بود.در هر حال جام جهانی به پایان رسید و تیم ما با جام بیستم و کشور قناری ها کوچک خداحافظی کرد،جامی که به گفته ی خیلی ها جام خوبی برای ایران بود و اعتقاد دارند راه پیشرفت تیم ملی باید در این مسیر و با رهبری کی روش پرتغالی ادامه یابد.نمی دانم چه در سر فدراسیون نشین ها می گذرد، ولی چیزی که هست مرد اول خوش لبخند فوتبال ایران باید تلاش کند تا کی روش بماند و برنامه های خود را به خوبی پیاده کند.اگر میخواهیم فوتبال ایران سکان دار آسیا باشد و از قافله پیشرفت عقب نمانیم باید تلاش کنیم.تلاش تنها ماندن کی روش نیست،کی روش یکی از ارکان خوب بودن ماست،باید از الان به فکر پایه و امید بود و استعدادیابی به معنای واقعی خود صورت بگیرد نه اینکه دلال استعداد را به ما قالب کند.حالا که مرد پرتغالی به جهان ثابت کرد ایران می تواند در فوتبال حرف هایی برای گفتن داشته باشد، خودمان هم تلاش کنیم برای اثبات خودمان.ایرانی می تواند اما نه با این لیگ و ورزشگاه و فرهنگ تماشاگر و شب نشینی بازیکن و لبخندهای نه چندان موثر..