صدای کارگر قابل پخش نیست

درود می‌فرستیم به روان پاک و ارواح طیبه همه کارگران مظلومی که در انفجار و آتش سوزی مهیب بندر شهید رجایی همه باهم مظلومانه در لابلای شعله‌های سرکش آتش آسمانی شدند و آرزوی صبری جمیل واجری جزیل برای همه بازماندگان وخانواده‌های داغدیده آن عزیزان داریم. امیدواریم ایمنی کار آنقدر استاندارد شود که دیگر این چنین شاهد پرپرشدن کارگران مظلوم نباشیم. زنان و مردانی که قهرمانانه تاکنون چرخ‌های اقتصاد کشور را به حرکت در آورده‌اند و شکوفایی و پیشرفت را به ایران عزیز ارزانی داشته اند.

اشتراک گذاری:

روز کارگر هر سال با شعارهایی زیبا، مراسمی رسمی و یادآوری‌هایی نمادین از راه می‌رسد، اما دردناک‌ترین واقعیت آن است که این روز، بیشتر به «نمایشی سالانه» شبیه است تا فرصتی برای واکاوی رنج‌ها، خواسته‌ها و کرامت انسان‌هایی که چرخ اقتصاد، تولید و زندگی بر دوش آن‌ها می‌چرخد. کارگران، در معنای واقعی، ستون فقرات جامعه‌اند؛ اما جایگاه آن‌ها در سیاست‌گذاری‌ها، بودجه‌بندی‌ها و حتی گفت‌وگوهای عمومی، همواره در حاشیه بوده است. نابرابری مزدی، عدم امنیت شغلی، قراردادهای سفیدامضا، نبود پوشش بیمه‌ای و بی‌توجهی به سلامت روان و جسم آنان، تنها بخشی از بحران‌هایی است که جامعه کارگری با آن دست به گریبان است. امروز وقتی از «روز جهانی کارگر» حرف می‌زنیم، نمی‌توانیم چشم‌مان را بر واقعیت‌های تلخ ببندیم.آیا این روز واقعاً برای بزرگداشت کارگر است یا صرفاً برای تسکین وجدان‌هایی که در ۳۶۴ روز دیگر سال سکوت می‌کنند؟تا زمانی که صدای کارگر فقط در قاب‌های تبلیغاتی شنیده شود، تا وقتی اعتراض کارگری با برچسب «اخلال در نظم» سرکوب شود و تا وقتی چرخ صنعت با استخوان‌های فرسوده‌ی نیروی کار می‌چرخد، روز کارگر چیزی جز یک تناقض تلخ نخواهد بود.روز کارگر، باید آینه‌ای باشد برای دیدن خودمان؛ جامعه‌ای که عدالت را در شعار و بی‌عدالتی را در عمل نهادینه کند با اکرام واقعی کارگران فاصله زیادی خواهد داشت.

روزنامه صبح ساحل