تعطیلی، درمان موقت درد مزمن‌ انرژی

هرچند گرمای شدید تهدیدی واقعی برای سلامت عمومی محسوب می‌شود، اما تجربه سال‌های گذشته نشان می‌دهد که بحران اصلی کمبود زیرساخت‌های تولید و توزیع برق و آب است. دولت به‌جای اعتراف به این ضعف و ارائه راهکارهای پایدار، با تصمیم‌های کوتاه‌مدت مانند تعطیلی بار شبکه انرژی را موقتاً کاهش می‌دهد؛ رویکردی که در عمل تنها به فلج شدن اقتصاد، کاهش بهره‌وری و سردرگمی میلیون‌ها شهروند منجر می‌شود.

کشوری با منابع غنی نفت و گاز نباید به مرحله‌ای برسد که در تأمین برق پایدار ناتوان باشد. این بحران، نه حاصل گرمای بی‌سابقه، بلکه نتیجه سال‌ها سوءمدیریت، فقدان سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌ها، فرسودگی نیروگاه‌ها و ناکارآمدی در مدیریت مصرف است. در حالی که بسیاری از کشورها با فناوری‌های نوین و انرژی‌های تجدیدپذیر تابستان را بدون خاموشی و تعطیلی می‌گذرانند، ما همچنان به راه‌حل‌های اضطراری و ابتدایی پناه می‌بریم.

تعطیلی‌های پی‌درپی ادارات، بنگاه‌های اقتصادی و حتی بخش خصوصی تبعات گسترده‌ای به همراه دارد: اختلال در فعالیت‌های اقتصادی و زیان‌های میلیاردی برای کسب‌وکارها، افت سطح خدمات عمومی و معطلی مردم در انجام امور اداری، ایجاد بی‌نظمی در چرخه آموزش و کار، افزایش نارضایتی اجتماعی و بی‌اعتمادی به کارآمدی دولت.

دولت باید به‌جای تکرار نسخه شکست‌خورده تعطیلی؛

۱-شفاف‌سازی کند و صادقانه ابعاد بحران انرژی را به مردم توضیح دهد.

۲-سرمایه‌گذاری جدی در توسعه نیروگاه‌های نوین و انرژی‌های تجدیدپذیر انجام دهد.

۳-مدیریت علمی مصرف انرژی را جایگزین تصمیم‌های مقطعی کند.

۴-برنامه‌ای بلندمدت برای نوسازی زیرساخت‌های فرسوده تدوین نماید.

تعطیلی‌های اخیر نه‌تنها راه‌حل نیست، بلکه نشانه‌ای از عمیق‌تر شدن بحران و فرار دولت از مسئولیت واقعی است. مردم شایسته مدیریتی هستند که به‌جای بستن درها، به فکر گشودن مسیرهای نوین تأمین انرژی و رفاه عمومی باشد.