پرستاران؛ ستون‌های اصلی و خاموش نظام سلامت

با پایان بحران، وعده‌ها هم فروکش کرد و صدای پرستار، بار دیگر در همهمه‌ی بی‌تفاوتی‌ها گم شد. امروز مشکلات معیشتی و نابرابری‌های حقوقی بزرگ‌ترین زخم جامعه پرستاری است. طبق آمار، سالانه بیش از ۳۰۰۰ پرستار ایرانی برای یافتن شرایط کاری بهتر مهاجرت می‌کنند؛ یعنی به‌طور میانگین، هر ماه حدود ۲۰۰ پرستار کشور را ترک می‌گویند. این در حالی است که نظام سلامت ایران با کمبود بیش از ۱۰۰ هزار پرستار روبه‌روست. در استان هرمزگان، این کمبود شکل بحرانی‌تری به خود گرفته است.

بر اساس استانداردهای وزارت بهداشت، به ازای هر تخت بیمارستانی باید یک پرستار فعال باشد. در حال حاضر حدود ۳۵۰۰ تخت در بیمارستان‌های هرمزگان وجود دارد، اما تنها ۲۱۱۶ پرستار در این استان مشغول به کارند. به بیان دیگر، استان دست‌کم با کمبود ۱۳۰۰ پرستار مواجه است. با توجه به برنامه‌ی افزایش هزار تخت بیمارستانی جدید در آینده، کمبودی بیش از ۳۰۰۰ پرستار پیش‌بینی می‌شود؛ آماری نگران‌کننده که زنگ خطر را برای نظام سلامت این استان به صدا درآورده است.

این کمبود نیروی انسانی باعث شده فشار کاری بر پرستاران افزایش یابد و فرسودگی شغلی و خستگی روحی در میان آنان شدت گیرد. از سوی دیگر، پایین بودن دستمزدها، نبود امنیت شغلی، اضافه‌کار اجباری و گرانی هزینه‌های زندگی در استان‌هایی مانند هرمزگان، انگیزه‌ی ماندن در این حرفه‌ی سخت اما مقدس را کاهش داده است.

روز پرستار، بیش از آنکه روز تبریک باشد، باید روز تأمل و هشدار باشد. اگر امروز برای حفظ و حمایت از پرستاران، تصمیمی جدی و عملی گرفته نشود، فردا بیمارستان‌های ما از وجود آنان خالی خواهد شد و هیچ تجلیل یا شعار زیبایی قادر به پر کردن این خلأ نخواهد بود. پرستاران نه‌تنها به احترام و قدردانی، بلکه به حقوق منصفانه، امنیت شغلی، محیط کاری سالم و آینده‌ای روشن نیاز دارند. بی‌تردید، حفظ و تقویت این سرمایه‌های انسانی، تضمین‌کننده‌ی تداوم حیات نظام سلامت کشور است.

روزنامه صبح ساحل