جدید به قدیم
گفته می شود که مربیان پرورشی مدارس ؛ سال تحصیلی پیش رو بایدحتما ۶ ساعت به صورت موظف، تدریس سایر دروس در مدارس را به عهده بگیرند. این موضوع از چند زاویهی نگاه موافق و مخالف قابل بررسی می باشد.
بهانهی قلمفرسایی این یادداشت؛ کامنت یکی از هم استانیهای نوجوان عزیزمان در ذیل آگهی استخدام یک شرکت تجاری خصوصی در فضای مجازی برای ارائه رزومه جهت استخدام بود. نکته نغز و ظریفی در این کامنت، البته همراه با جای درد در اندیشه من داشت.
شاید بارها از رسانه های متعدد خبری شنیده باشید که دانش آموزان کشور ما در المپیادهای علمی بین المللی صاحب عناوین برتر شده و مدال های طلا را درو کرده اند.
با وجود رغبت روز افزون نسبت به مدارس غیر دولتی به هر دلیلی از سوی خانواده ها؛ کالای آموزش روز به روز گران تر می شود.
برای الزامات سرمایه ی اجتماعی معلمان و توجه ویژه به نظام تعلیم و تربیت در کشور ما ، خطابه ها رانده شده و همایش ها برگزار شده است؛ولی آنچه می بینیم هرسال دریغ از پارسال.
سن دبستان، سنی است که کودکان با تغییرات سریع و پیشبینی ناپذیری در احساسات مواجه میشوند.
این روزها ما در جهانی رسانه ای شده زندگی می کنیم. رسانه ها علی الخصوص رسانه های جدید (مانند فضای مجازی و شبکه های اجتماعی) از طریق گوشیهای هوشمند وارد زندگی روزمره شدهاند و در تمام لحظات مان حضور دارند.
انگار از نفَس افتادن ابَر چالش هزاره ی سوم میلادی بشر را هم می توان دید و زیست بوم پسا کرونا را هم به تماشا نشست. در این دگردیسی اجباریِ سبک عادات بشر، «آموزش» هم دچار چالش هایی شوک آور و متفاوت از کلیشه های قبل خود شد.
استقرار صنایع و بنگاههاي بزرگ اقتصادي در هرمزگان و به ویژه در غرب بندرعباس یک امتیاز خوب برای این استان به شمار میرود.
