جدید به قدیم
بهانهی قلمفرسایی این یادداشت؛ کامنت یکی از هم استانیهای نوجوان عزیزمان در ذیل آگهی استخدام یک شرکت تجاری خصوصی در فضای مجازی برای ارائه رزومه جهت استخدام بود. نکته نغز و ظریفی در این کامنت، البته همراه با جای درد در اندیشه من داشت.
برای سنجیدن مزاج هر جامعهای و اطمینان از حال عمومیاش باید پیش از هر چیز کیفیت اعتماد میان اعضای آن جامعه را سنجید. چرا که اعتماد به مثابه دماسنجی پردقت، درجه حرارت اجتماعی شهروندان را اندازه میگیرد و وجود التهابات احتمالی در زیر پوست جامعه را یادآوری میکند.
در جلسه استیضاح فاطمی امین در مجلس ماجرایی پیش آمد که از دید ناظران و تحلیلگران سیاسی عادی جلوه نشد؛ ورود رئیسی به مجلس در دقیقه 90 برای دفاع از عضو کابینه اش چنان برجسته شد که قالیباف به عنوان رئیس مجلس مجبور شد که عدم ورود رئیس جمهور به مجلس را در جلسه استیضاح، امری اختیاری جلوه دهد و آن را به مختار بودن خود رئیس جمهور وا گذار کرد.
از زمانی که بحث قرارداد اقتصادی 25 ساله بین ایران و چین پیش آمد، انتقادات زیادی از سوی تحلیلگران و ناظران اقتصادی و سیاسی در مورد ماهیت و مضمون این قرارداد صورت گرفت.
مطابق فهم رایج از قصه فقر آن دسته از اقشار جامعه که خود را از درآمد کافی، تحصیلات عالیه، تخصص و مهارت حرفهای نابرخوردار میبینند فقیر قلمداد میشوند.
حرف و سخن بر سر مساله اشتغال و بیکاری کم نبوده و نیست. به ویژه که در تنگنای تحریم و فشارهای فزاینده بینالمللی وعدهی ایجاد یک میلیون شغل سالانه هم تبدیل به استخوان لای زخم شده است.
موقع شنیدن عبارت «خشونت» احتمالا اولین تصویری که برایمان زنده میشود، فریاد زدن یک فرد خشمگین، خشونت فیزیکی و آسیبهای فیزیکی است. اما خشونت میتواند انواع مختلفی داشته باشد و یکی از آسیبزاترین آنها «خشونت روانی» است.
انتقادها از هیئت رئیسه مجلس و قالیباف در هفتههای اخیر افزایش یافته است.
«در اتفاقات اخیر میدان اصلی این جنگ فضای مجازی و رسانه بود.»
کمتر از یکسال از انتصاب مهدی کشاورز به عنوان مدیرعامل سازمان منطقه آزاد کیش میگذرد که خبر برکناری این مدیر انتصابی سعید محمد(دبیر سابق شورایعالی مناطق آزاد) بر خروجی خبرگزاریها قرار گرفت.
