ورود ممنوع شهرداری برای مدیران وارداتی

صبح ساحل، سیاسی ـ شهرداری بندرعباس، دوره ای انتقالی را پشت سرمی گذارد،بعداز آنکه دوره شش ساله شورای سوم سرانجام به سررسید، شورای شهر چهارم با ماهیتی متفاوت از همه دوره های گذشته آغاز به کار کرد.این شورا که غالب اعضایش افرادی کم سابقه در فعالیتهای سیاسی اجتماعی هستند با نادیده گرفتن گزینه هایی که تجربه هایی چون مدیریت در شهرداری های مناطق تهران ویا مدیریت قوی در شرکتهای بزرگ و با تحصیلات مرتبط دانشگاه های معتبراروپاداشتند ، به نزدیکترین گزینه به خودشان به لحاظ ویژگی های کارکردی رای دادند. شهرداری بندرعباس با مشکلی تاریخی به نام مشکل ساختاری مواجه است که هرچند در بیش از یک دهه پیش اصلاح آن به عنوان سرلوحه برنامه های شهرداران مطرح بوده است اما همچنان این معضل با اندک تغییرات ظاهری به قوت خود باقی است. شهروندان این شهر همواره از طولانی بودن روند رسیدگی به درخواستهایشان و حاکم بودن جریانهای غیرعادی دراین مجموعه گله مند بوده و هستند و بر اینکه مشکلات مزمن این نهاد عمومی همچنان حل ناشده باقی مانده ،چه شاهدی قویتر از مردمی که در هرزمان می توانید به عنوان شاکیان عصبانی ازاین دستگاه در گوشه وکنار بیابید؟! حال که شورایی جدیدوشهرداری جدید به روی کارآمده اند نگاه ها باردیگر به این مجموعه دوخته شده تا ببیند آیا می توان امیدی به تغییراوضاع داشت یانه؟ تصمیمات روزهای آینده شهرداری و شورا تا حدزیادی نشانی بر اراده این جمع بر حل معضلات یا ادامه روندهای آتی این دستگاه خواهدبود. ازجمله راه حلهایی که شهرداران در گذشته بانیت اصلاح و بهبود کارکرد مجموعه شهرداری برمی گزیدند آوردن نیروهای انسانی از خارج از این مجموعه و انتصاب به عنوان مدیران سازمانهای تابعه و گاه شهرداری های مناطق بوده است.اقدامی که گرچه با هدف تقویت مدیریت شهرداری صورت می گرفت اما گذشت زمان نشان داد این رویه نه تنها به تقویت شهرداری منجر نشد بلکه به یکی از عوامل آسیب زای این مجموعه هم تبدیل شده است. اولین نکته اینکه در طی سالهای گذشته شهرداری هیچ گاه موفق به تربیت مدیرموفق پایداراز درون مجموعه برای خود نبوده است.تجربه شهرداری بندرعباس در استفاده از مدیران سایردستگاه ها آشکار کرد چنین اقدامی به جای افزایش کارآمدی شهرداری (که هدف اولیه آوردن مدیران بیرون به مجموعه بود)،گاها آنرا به میدان تجربه آنهایی مبدل می کند که در دستگاه قبلی شان جایگاهی برای ادامه مدیریت نیافته اندوبنابراین آنرا محل گذری می دانند تا آنکه دوباره آفتاب دولتشان بدمد. دوما هنگامی که مدیران بدون سابقه خدمت در شهرداری به این نهادوارد می شوند که پیوندی قبلی با مجموعه و کارکنان و فرهنگ سازمانی آن و حتی با مقوله های شهری ندارند،با توجه به اینکه خود می دانند این سابقه در دوران خدمتشان ،سابقه ای بی ارتباط با دستگاه اصلی شان است و تنها دورانی موقت را در این مجموعه به سر می برند، احساس تعلق خاطری که لازمه مدیریت دلسوزانه است شکل نمی گیرد و نگاه به زیرمجموعه اش همواره نگاه یک ناپدری خواهدبود که تنها سرپرستی ظاهری را به عهده می گیردو هیچ گاه در صدد اصلاحات عمیق برنمی آید. سوما از آنجا که شناخت کارمندان در همه رده ها برای بهره گیری بهینه و مناسب از آنها از رموز موفقیت هر سیستمی به شمار می رود، ورودمداوم مدیراز خارج از مجموعه و جابه جایی های متوالی  و مستمر آنچنانکه در شهرداری بندرعباس شاهد هستیم،فرصتی برای شناخت و بهره گیری از نیروی انسانی مجموعه به جای نمی گذارد. چهارما هنگامی که کارمندان با جابه جایی ها و عزل ونصب های اینچنین مداوم مدیران از خارج از مجموعه شان مواجه می شوند اگر انگیزه ای برای ایفای نقش و کارکردخود به بهترین وجه داشتند (که می توانست در نگاه مدیران باثبات قابل تقدیرباشد ) را از دست داده و به دلیل مواجهه مدام با مدیران جدید که ریشه در بیرون از سیستم دارند روز به روز از احساس تعلقشان به دستگاه متبوع کاسته می شود. اگر زمانی چنین رویه ای در انتخاب مدیران برخاسته از نیاز شهرداری بندرعباس به استفاده از نیروهای کارشناس و متخصص بود، با استخدام گسترده اخیر که بیش از 200 نفر را جذب کرده ، چنینی بهانه ای دیگر وجود ندارد،نظر به اینکه اغلب قریب به اتفاق نیروهای جدید از تحصیلات دانشگاهی هم برخوردارند شاید وقت آن رسیده که شهرداری بندرعباس زمان را برای استفاده از نیروهای تحصیل کرده ماندگار خود که لاجرم در همین محیط هم تجربه کسب خواهند کرد بازکند.چنانچه روندگذشته برای افزایش بهره وری دستگاه شهرداری مناسب بوده قطعادرهمین مدت باید انتقال تجربیات به سیستم صورت گرفته باشد وگرنه استفاده گسترده از مدیران بیرونی تا مدت نامعلوم آتی تنها برآسیب های پیش گفته خواهد افزود.