پاکدستی

صبح ساحل، اجتماعی ـ گوشه اردوگاه، کنار سیم خاردار،  همیشه انبوهی لباس بی صاحب روی هم دیده می شد. پیراهن، شلوار، دشداشه، زیرپوش. در حالی که اسرا همیشه خدا از بی لباسی رنج می بردند، به تعداد این لباسهای گاهی نو و بی وصله، روز به روز اضافه می شد.اینها لباس هایی بودند که صاحبانشان بعد از خشک شدن یادشان می رفت از روی بند جمعشان کنند.

سربازان عراقی به  ارشد اردوگاه سپرده بودند بعد از سوت آمار عصرگاهی هیچ لباسی روی بندها نباید بماند. لابد برای اینکه  شلوارها و پیراهن ها نیمه های شب با وزش باد، نگهبانان اردوگاه را به اشتباه نیندازند و آنها در تاریکنای اردوگاه، لباسهای متحرک را اسرای در حال فرار نپندارند!مسئولین نظافت اردوگاه قبل از سوت آمار لباسهای بی صاحب را گوشه ای روی هم می ریختند تا روز بعد صاحبانشان بیایند و هر کسی لباس خود را شناسایی کند و ببرد، اما لباس های بی نشان ، بی صاحب می ماندند و کسی برشان نمی داشت ، هفته ها همانجا غریب می ماندند و با همه احتیاجی که داشتیم، هیچکس به خودش اجازه نمی داد تکه ای از آن همه لباس را بردارد و استفاده کند.دیگران که جای خود داشت، حتی کسانی که لباسشان را روی بند جا گذاشته بودند و اطمینان داشتند که یکی از آن لباس ها متعلق به آنهاست هم شرعاَ به خود اجازه نمی دادند لباسی که معلوم نیست واقعا مال خودشان هست یا نیست را بپوشند.این مسئله باعث شده بود که کوپه لباس های بی نشان روز به روز بزرگتر و بزرگتر بشود و اسرا در کمال احتیاج، بی نصیب از کنارشان بگذرند.یک روز مسئول اردوگاه قانونی وضع کرد.«قبل از سوت آمار روز پنجشنبه هر کس در طول هفته لباسی گم کرده باید از میان کوپه لباس ها، مال خودش را پیدا کند. با این حال اگر  باز هم لباسی باقی ماند که صاحبش پیدا نشده ، صبح جمعه هر کس هر نوع لباسی گم کرده می تواند مشابه آن را بردارد اگرچه مال خودش نباشد. اگر باز هم لباسی باقی ماند عصر روزجمعه  قبل از آمار، هر کس لباسی گم کرده یا گم نکرده اما احتیاج دارد، می تواند به قدر نیازش از آن لباس های بی صاحب بردارد.»با این حال و بعد از وضع این قانون که به تایید همه اسرای اردوگاه موصل 2 رسیده بود، برخی باز هم احتیاط می کردند و ترجیح می دادند شش ماه یا یک سال دیگر صبر کنند تا عراقی ها لباس نو بدهند و صد البته این بارعلامت مشخصه ای روی لباسشان گلدوزی کنند که اگر گم شد قابل شناسایی باشد.تصور کنید این اخلاق ، رفتار و پاکدستی اگردر جوامع بزرگ بشری تعمیم پیدا کند، چه می شود!!