برای پدر علم ارتباطات

   صبح ساحل ، اجتماعی - «روح امید؛ درباره سالروز تولد «پدر»» عنوان یادداشتی است که دکتر احمد میرعابدینی مدرس ارتباطات برای سالروز تولد پروفسور کاظم معتمدنژاد، پدر علم ارتباطات در ایران و در آستانه روز پدر، نوشته است.به گزارش ایسنا در این یادداشت که در روزنامه اعتماد منتشر شده می‌خوانیم:21 اردیبهشت سالروز تولد دکتر کاظم معتمدنژاد (1392-1313)، «پدر» علم ارتباطات در ایران است. او 16 آذر قبل از میان ما رفت. «پدر» اگر امروز بود، 80 سالگی‌اش را جشن می‌گرفتیم. هر چند امروز هم این مناسبت را بزرگ می‌داریم. او مردی است که به خاطر داشتن هر یک از خصلت‌های انسانی، الگو و ماندگار است و توجه به مجموعه‌ای از ویژگی‌های گوناگون و برجسته و والای او در زندگی شخصی و اجتماعی، وی را در جایگاه مفاخر سرزمینی‌مان قرار می‌دهد.اشاره به عدد 80 و یادآوری بزرگداشت 80 سالگی دکتر کاظم معتمدنژاد، برای من بیشتر نشانه‌ایست از تمایل به پاسداشت و تمدید زندگی بزرگان و نیاز به حفظ و بسط روح امید. این احساس و نیاز روانی، برای تکمیل صوری اعداد و پرکردن خانه‌های خالی ذهنی است و گشایش باب‌های تازه و خانه‌های باز جدید برای مقابله با ناامیدی و ایجاد فضای امید است و گرد کردن اعداد و حتی در شکلی عادتی – وسواسی و کمیت انگارانه، تمایلی است برای تصویرسازی تا به چشم ببینم و در برابر دیدگان قرار دهم انسانی را که الگوست و به چشم بودن عقل چه مورد نیاز است و چه خوب، به ویژه اگر چشم‌ها عادت‌زدایی کنند، جور دیگر و خوب‌تر ببینند.شاید این گردکردن‌ها برای اعداد، شکل‌ها و نمادها، و این خانه‌سازی‌ها و پرکردن خانه‌های خالی از سر تنبلی نیز باشد که به این وسیله می‌کوشیم اعداد و اشکال یا مهم‌تر مصداق‌های آنها را آسان‌تر از ذهن‌های خود به دام اندازیم. ما اعداد و اشکال و نمادها و تصویرها را می‌سازیم تا آسان‌تر آنها را در ذهن و به خدمت نگه داریم و به یاری آنها در برابر خویش روزشماری بی‌انتها و امیدبخش قرار دهیم! و شاید همین آرزومندی و تمایل به تمدید عمر عزیزان ایجاد نور امیدی است و احساس حسرتی تا سایه های علم و اخلاق پردوام‌تر باشند. اما راز ماندگاری تنها با سرراست کردن اشکال و دستکاری اعداد در قالب‌های عادتی درست نمی‌شود و به تثبیت و حکاکی برای ماندگاری‌شان در ذهن‌ها بستگی چندانی ندارد.سال گذشته، در بعدازظهر چنین روزی، برای «پدر» جشن تولدی برگزار شد که حالا درمی‌یابم آخرین بزرگداشت سالروز تولد او «در حضور خود وی بود» مراسمی که مثل همیشه در جمع کوچک خانواده و یکی، دو نفر از دوستان «پدر» با تلاش فرزندانش ترتیب یافته بود. خوشحال بودم که در این جشن ارزشمند، حتی در اوج بیماری او شاهد چهره همواره خشنود و امیدوار استاد هستم؛ همان‌گونه که وجود او، به ما امید می‌بخشید و بزرگداشت مناسبت‌هایی چون روز ارتباطات و مخابرات و... نور و چراغی داشت!او همواره به ما امید می‌داد که روزنامه‌نگاری به امید استوار است و ما احساس می‌کردیم زندگی نیز چنین است! و امروز احساس می‌کنیم روزنامه‌نگاری نیز چون زندگی است و روزنامه‌نگاران امید را زیست و با امید زندگی می‌کنند تا امید بیافرینند، حتی با بیان تلخی‌ها! به این امید که از بروز تلخکامی‌ها پیشگیری و تلاش کنند این گونه رویدادها تکرار نشوند.«پدر» حالا نیز در میان ما حضور دارد. او در وجود ما، به زندگی‌اش ادامه می‌دهد! او ما را و ما او را زندگی می‌کنیم. آموزه‌هایش درباره دانش، اخلاق، علوم، علوم انسانی، ارتباطات، حقوق، روزنامه‌نگاری و زندگی، در ما، شاگردان، دوستداران، بستگان، علاقه مندان و شهروندان این حوزه‌ها بازتولید می‌شوند و بسط و ژرفا می‌یابند. تاثیر کیفی زندگی، آموزش، پژوهش و رفتار او بر ما، فراتر از کمیت دورانی است که زندگی کرد و در اعدادی چون هشتاد سال و هشت دهه خلاصه می‌شود. طول، عرض و ژرفای زندگی دکتر کاظم معتمدنژاد برای ما مفهومی از کیفیت و قدرت نرم تاثیرگذاری زندگی پربار مردی ماندگار را تصویر می‌کند که استاد بسیاری از استادان، آموزگار بسیاری از آموزگاران و مربی بسیاری از مربیان امروز در حوزه‌های متعدد و متنوع علوم انسانی، فرهنگ و ارتباطات است. تاثیر او، علاوه بر حوزه‌های حقوق، ارتباطات و روزنامه‌نگاری و مهم‌تر از همه بر اخلاق فعالان این میان رشته‌ها ماندگار و تعالی با بنده است. او مردی است که با هر نام و عنوانی، چهره ماندگار پدرانه سرزمینی ماست.