جدید به قدیم
چو ایران نباشد تن من مباد / بدین بوم و بر زنده یک تن مباد
این روزها که شایعه تصمیم رئیسجمهوری پر حاشیه آمریکا مبنی بر تغییر نام «خلیج فارس» همهجا مطرح است، بار دیگر ایرانیان پاکنهاد از هر قوم، مذهب، نژاد، گرایش سیاسی و اعتقادی از داخل و سراسر جهان متحد شدهاند و با استفاده درست از رسانههای مجازی و مکتوب بهویژه شبکههای اجتماعی، از حساسیت باشکوه، همدلی و انسجام ملی و تعلق خاطر ارجمند و عمیق خود نسبت به تغییر هویت تاریخی و تمدنی ایرانزمین رونمایی کردهاند.
هفته گذشته رئیسجمهور ایالات متحده آمریکا در جریان دیدار خود با نخستوزیر کانادا، مدعی شد که پیش از سفر هفته آیندهاش به خاورمیانه خبری مهم و بسیار مثبت را اعلام خواهد کرد.خبری که هنوز بهطور رسمی مشخص نیست به چه موضوعی اشاره دارد اما احتمالاً مربوط به یکی از پروندههای خاورمیانه خواهد بود.
به پیشنهاد شورای عالی انقلابفرهنگی در سال ۱۳۷۶ در تقویم رسمی کشور روز «اول اردیبهشتماه به نام سعدی» نامگذاری شده است.
به عقیده بسیاری سعدی، گلستان و بوستان را در اردیبهشتماه سالهای ۶۵۵ و ۶۵۶ هجری سروده است، چنانکه در دیباچه گلستان آمده است: «در فصل ربیع که صولت برد آرمیده بود و ایام دولت ورد رسیده». در همین دیباچه، سعدی بیت الهامبخش «اول اردیبهشتماه جلالی» را نیز آورده است.
در این نوشتار نه میخواهیم عدد سیزده را نحس کنیم و نه آن را مقدس بشماریم، اما میخواهیم بگوییم همهی رویدادهای بهت آور این سال از سیزده به در شروع شد. روزی که اسرائیل به کنسولگری ایران در دمشق حمله هوایی کرد و در مقابل، جمهوری اسلامی ایران در عملیات وعده صادق 1، با پرتاب موشکهای بالستیک، کروز و پهبادهای انتحاری درصدد اقدام تلافی جویانه برآمد. هرچند همگان میدانند که قطعا زمینهی تنش میان ایران و اسرائیل به این دو حمله باز نمیگردد، اما شاید برخی بر این باور باشند که رشته عملیاتهای پینگ پنگی و پاسخهای تلافی جویانهی طرفین با نحسی سیزده گره خورده بود.
