کمبود برق یا مدیر با درایت؟

«در استان هرمزگان چه خبر است؟ استان فارس که دمای بهتری دارد در این روزها برای صرفه‌جویی مصرف برق ساعت کاری ادارات را تا ساعت 11 صبح کاهش داده‌اند. اینجا به جای مدیریت، ساعت 2 بعداز‌ظهر برق را قطع می‌کنند؟ این چه مدیریتی است؟ کسی اعتراضی ندارد؟». مهندس ناظر شیرازی درحالی که در بی‌برقی رستوران عرق پیشانی‌اش را پاک می‌کرد بالاخره سفارشش را ثبت کرد. مردم در گرما نشسته بودند و غذایشان را می‌خوردند. کسی چیزی نمی‌گفت. همه می‌فهمیدند که این مرد برای اولین‌بار است که در تابستان به هرمزگان سفر کرده است.
قطعی برق در اوج گرما، به خصوص در روستاهای استان موضوع عجیبی نیست. پیش از این که صحبت از کمبود برق به کل کشور نکشیده شده بود هم مردم هرمزگان در طول روز در تیر و مرداد قطعی برق را تجربه می‌کردند. اصلا بادبزن‌های حصیری که یکی از صنایع‌دستی‌های هرمزگان است برای همین روزها طراحی شده است. تابستان که می‌شود بازار بادبزن‌های حصیری هم داغ می‌شود. هرمزگانی‌ها دیگر به خود زحمت نمی‌دهند بعد از قطعی برق به اداره برق زنگ بزنند و صدای مشغولی تلفن را بشنوند. نهایت پاسخ قانع‌کننده‌ای که بشنوند این است: «تا نیم ساعت دیگر برق وصل می‌شود». می‌دانند این نیم ساعت همان چند ساعتی است که باید خودشان فکری به حال خودشان بکنند تا از گرمای چله تابستان و خرماپزان گرمازده نشوند.
حالا که بی‌برقی شده نقل محافل جلسات مدیریت بحران، جمله «قطعی برق دست ما نیست» پاسخ مسئولان به شهروندان هنوز امیدوار و مطالبه‌گر است. مسئولان شهرستان و استانی این روزها توپ قطعی برق را در زمین همدیگر می‌اندازند. کسی دقیقا نمی‌داند دست کدام مسئول دکمه قطعی برق را فشار می‌دهد. مهم هم نیست. چون می‌داند که می‌شنوند: «همین هست که است. کمبود برق داریم». خب مثل همیشه باز مردم مقصر هستند. پس باید فکری به حال خودشان کنند.
همه می‌دانند ساعت 2 خاموشی است. کولرهایشان را زودتر روشن می‌کنند تا در بی‌برقی هوای خانه خنک بماند. چاره‌ای دیگر است؟ تا به امروز نه خبری از توضیح بوده و نه اطلاع. آخر مسئولان مشغول‌تر از آن هستند که فرصت داشته باشند برای کار پیش‌پا افتاده‌ای چون «توضیح دقیق و اطلاع‌رسانی قطعی برق» برای مردم وقت بگذارند. علاوه‌بر آن مردم خیلی خوب دلایل و توضیحات مسئولان را می‌شناسند. تکرار مکررات چرا. مردم هرمزگان همانطور که به چهره فقیر شهرهایشان، تورم نقطه به نقطه بالا، کمبود امکانات رفاهی و شهری مناسب و عدم دسترسی‌شان به منابع و درآمد تولیدی استانشان عادت کرده‌اند، به قطعی برق در صلاه ظهر هم عادت می‌کنند. وجود مسئولان با درایت هم «آش کشک خاله‌شان» هستند. همیشه به پای هرمزگانی‌ها نوشته شده که باید زیر آفتاب بی‌مدیریتی «بسوزند و بسازند». دلم می‌خواست به مهندس ناظر مهمان بگویم: «دوست عزیز، هرمزگان را با خودش هم نمی‌توان مقایسه کرد، چه رسد با استانی چون فارس. شما از نبود برق به ستوه آمدی؛ ما از نبود درایت و مدیریت مناسب مدیرانمان».