جدید به قدیم
چند بار در شبکههای اجتماعی نظر خود را نوشتم و گفتم در میان سه رویکرد تولید واکسن، تولید دارو، تولید ابزار و تشخیص بیماری در کوتاهمدت فقط به ابزار تشخیص و قابلاتکا بهعنوان راهکار پایدار مثبت نگاه کرد.
جمعه ای که گذشت 12 اردیبهشت ماه بود وروز معلم ،روز پاسداشت آموزگارانی از جنس بلور.آموزگارانی که تصویری از آینده پیش روی چشمان دانش آموزان شان ترسیم می کنند و نقشه راه آینده را پیاده .
روز معلم هم فرا رسید. این مناسبت هم مانند مناسبتهای دیگر در تقویم، زیر سایه بحران ویروس کرونا پنهان ماند.
تاریخ هر کشور، مردان بزرگی وجود دارند که تاریخسازند و همیشه در اذهان مردم ماندگار.
در جستجوهایم برای سر درآوردن از وضعیت آموزشپرورش در شهرستان خمیر به یادداشتی از یک معلم اهل خمیر برخوردم که در آن از هزینههایی که مدارس دولتی به دانشآموزان تحمیل میکنند، گلایه داشت و در آن از ناکارآمدی سیستم آموزشوپرورش گفتهبود. بخشی از مشکلات دیگر سیستم آموزشی خمیر هم از صحبتهایی که توی کوچه و خیابان با مردم داشتم، بیرون زد. بعضی از مادران میگفتند که سال تحصیلی گذشته مجبور شدهاند برای فرزندانشان معلم خصوصی بگیرند چون معلم سرکلاس حاضر نمیشد. بعضیهای دیگر از افت شدید تحصیلی فرزندشان گلایه داشتند. برای پی بردن به صحتوسقم این ادعاها و پیدا کردن دلیلشان به سراغ «ایوب امامی» یکی از معلمهای شهرستان خمیر رفتم که با 16 سال سابقه تدریس، به خوبی از زیروبمهای مشکلات آموزشی این شهرستان خبر دارد. در ادامه گفتوگوی من با او را دنبال کنید.
