جدید به قدیم
جنبش ضدجنگ که سابقهای بسیار طولانی در آمریکا دارد بارها در تاریخ این کشور بر روی عرصه سیاست و امر سیاستگذاری تأثیرگذار بوده است. از ظهور آن به شکل شاخهای از موسیقی اعتراضی در جریان جنگ ویتنام تا اعتراضات به حمله و اشغال نظامی عراق در سال ۲۰۰۳. این بار نیز در آستانه یکی از سرنوشتسازترین انتخابات دهههای اخیر، اگر چه هنوز بحث و گفتگو بر سر نتایج احتمالی انتخابات و سیاستهای هر کدام از نامزدها در نقش رئیس جمهور زیاد است، اما یک مسئله به طور واضح مشخص است: اکثریت رأیدهندگان جنگ نمیخواهند. بیان قاطع چنین گزارهای نیازمند تعمقی در اتفاقات و تحولات چندسال اخیر در عرصه بینالمللی و واکنش مردم آمریکا به آنهاست. حمایت قاطع افکار عمومی در غرب به طور عام و آمریکا به طور خاص از حقوق مردم فلسطین و خواست توقف ماشین جنگی رژیم صهیونیستی، گواهی جدی بر این مسأله است که نه تنها مردم آمریکا دیگر از سیاستهای جنگطلبانه دفاع نمیکنند، بلکه نامزدهای انتخابات هم ناگزیر برای جلوگیری از ریزش آرای خود، چهرهای ضدجنگ از خودشان معرفی میکنند. دو تحول اساسی را میتوان عاملی مهمتری در شکلگیری این نگاه در میان شهروندان آمریکایی دانست که دو عامل قائل نبودن مشروعیت برای جنگ رژیم صهیونیستی علیه مردم فلسطین و لبنان؛ و نگاه منفی و بدبینانه به دخالت آمریکا در مسائل کشورهای دیگر را در برمی گیرد.
مسکن علاوه بر اینکه به عنوان مهمترین و با ارزشترین کالای هر خانوار محسوب میشود از سوی دیگر باید به آن به عنوان یک سرمایهی ملی هم نگریست. از این رو عدم کنترلها و مراقبتهای لازم پس از ساخت آن خسارتهای جبران ناپذیری بر اقتصاد خانوار و بالطبع کشور وارد میکند.
چند روز از عروج ملکوتی رئیس جمهور عزیز، وزیر امور خارجه و سایر همراهان دوستداشتنی ایشان میگذرد؛ در و دیوار این مرز و بوم رنگ غم، اندوه و بهت به خود گرفته است، قلم و زبان بنده قاصر از بیان عظمت شهدای گرانقدرمان می باشد که در سانحه سقوط هلیکوپتر به درجه رفیع شهادت نائل آمدند و به سعادت جاودانه رسیده اند، لکن به قول معروف؛ آب دریا را اگر نتوان کشید / هم به قدر تشنگی باید چشید، با این اوصاف به بیان چند مطلب مختصر در این خصوص می پردازم.
وارد منزل که شدم؛ یکی از اعضای خانواده گفت که در برخی از صفحههای مجازی، خبری مبنی بر سقوط هواپیمای آقای رئیس جمهور پخش شده است! به واسطه سبقهی کارهای ژورنالیستی برخی کدها، تصویرها و بیانات را کنار هم قرار دادم؛ برایم محرز شد که خبری سنگین در راه است! نظر به اینکه در راستای استیفای حقوق اجتماعی و بلند کردن علم عدم نادیدهانگاری مردم بومی منطقه زادگاهم در طرحهای توسعهای که در پوشش توسعه سواحل مکران مطرح میشود؛
صبح امروز ویدیوی سقوط یک کامیون در اب نمای کنخ در مسیر بندر لنگه به بندر خمیر در رسانه ها منتشر شد. این کامیون به هشدار پلیس و راهداران توجه نکرده بود و وارد آب نما شده بود. راننده از حادثه جان سالم بدر برد. اما اعتراضات به نیمه کار ماندن پل حیاتی و راهبردی آب نمای کنخ بالا گرفت. متولی ساخت پل، وزارت راه و شهرسازی است و پیشتر نیز نسبت به نیمه کاره ماندن پل هشدار داده شده بود. به نقل از برخی منابع، پل نیازمند تامین اعتبار است.
کشور اندونزی که سالها از زخمهای عمیق یوغ استعمار، حکومتهای دیکتاتوری دست نشانده، خشونتهای پسا استعماری، فقر عمومی و مشکلاتی از این دست رنج می برد، هم اینک و البته در پی روندی مستمر و پیوسته در حال تبدیل شدن به الگوی موفق رشد و پیشرفت اقتصادی و همینطور دمکراتیزه شدن است.
صبح امروز، دیوار یک ساختمان هشت طبقه در بلوار محمد خشنودی بر اثر گودبراری زمین همجوار خود ریزش کرد و در پی آن، ۴ خودرو به درون گودال سقوط کردند و دچار خسارت بسیاری شدند.
خانمها و آقایان، اینجا بندرعباس است؛ سال ۱۴۰۲. وقتی از دروازه شهر وارد می شوید با یک سازه معناگرا با نمادها و المان های بومی روبرو می شوید که حیرت هر گردشگر و مسافر را بر می انگیزد، که به عنوان یکی از آثار میراث فرهنگی کشور در آینده شناخته خواهدشد.
شنیده شدن صدای مهیبی در بندرعباس
