جدید به قدیم
آیندهای که برای کودکانمان میسازیم، از طراحی امروز خانهها و فضاهای شهریمان آغاز میشود.
بیستوهفتمین جشنواره خیرین مدرسهساز استان هرمزگان صبح امروز با حضور مسوولین برگزار شد. / عکس: محمد کرمی
خبر ترکتحصیل بیش از ۲۷ هزار دانشآموز در هرمزگان، فقط یک آمار نیست؛ زخمی است عمیق بر پیکر آموزش و آیندهی این سرزمین. هر کودک بازمانده از تحصیل، چراغی است که در خانهای خاموش میشود و فرصتی از آیندهی هرمزگان که از دست میرود. در سفر اخیر رئیسجمهور به استان، «احمد مرادی»، نماینده مردم هرمزگان با صراحت و نگرانی از این بحران سخن گفت و هشدار داد که «ترکتحصیل گسترده در استان، به یک فاجعه ملی تبدیل شده است».
اولین سفر استانی رسمی رئیسجمهور پزشکیان به هرمزگان و سخنان او (۱۰ مهر ماه)، بار دیگر یک پرسش قدیمی اما بنیادین را زنده کرد: نسبت دولت و مردم در ایران کجاست؟!
دکتر مسعود پزشکیان صبح امروز پنجشنبه در نخستین گام از برنامههای سفر استانی به هرمزگان، در نشست توسعه عدالت آموزشی،با جمعی از مسئولان و مدیران استان دیدار و پای صحبتها و دغدغههای آنان نشست و پس از شنیدن نظراتشان، در فضایی گرم و دوستانه به ایراد سخنرانی پرداخت.
یکی از بزرگترین چالشهای نظام آموزشی امروز، فاصلهی عمیق میان آنچه در مدرسه و دانشگاه آموزش داده میشود با آن چیزی است که در جامعه و زندگی واقعی به آن نیاز داریم. محتوای کتابهای درسی اغلب بر مبنای رویکردهای سنتی و تکرار محفوظات بنا شده و کمتر به مهارتهای کاربردی، تفکر انتقادی و حل مسائل واقعی میپردازد. نتیجه این شکاف آن است که دانشآموزان و دانشجویان پس از سالها تحصیل، در مواجهه با دنیای کار، اجتماع و فنآوری دچار سردرگمی میشوند. آموزش رسمی در بسیاری از موارد همچنان متکی بر متون قدیمی، مثالهای غیرواقعی و اطلاعاتی است که با سرعت تحولات علمی و اجتماعی هماهنگ نیست.
صبح امروز همزمان با سراسر کشور، سال تحصیلی جدید برای ۴۵۵ هزار دانشآموز هرمزگانی آغاز شد.
مراسم نمادین نواختن زنگ آغاز سال تحصیلی و مقاومت صبح اول مهرماه در مدرسه پالایش نفت بندرعباس برگزار شد.
میگویند در ایران برای اینکه یک کارمندِ ساده بتواند هم پدر یا مادرِ وظیفهشناس باشد، هم کارمند وقتشناس، باید لااقل شش دست و سه سر داشته باشد. چرا؟ چون صبحها باید همزمان بچه را برساند مدرسه، خودش را برساند اداره، و البته پشت فرمان هم دعا کند چراغ قرمزها کوتاهتر باشند و مأمور حراست اداره هم کمی چشمپوشی کند!
ادبیات و شعر در ایران به گونهای است که از زمان تولد، هر یک از ما با آن آشنا می شویم و تا زمان مرگ نیز با ما همراه است؛ چنان که ما دوران خردسالی را با لالاییهای مادرانه که خود نوعی شعر و احساس شاعرانه است به آرامش میگذرانیم و در زمان مرگ هرکس با مرثیهخوانی و نیز نوشتن اشعار و متون بر روی سنگ مزار به ما میفهماند که شعر و ادبیات همواره با ما همراه بوده و شاید با خونمان عجین شده است.
