جدید به قدیم
… زمینشناسی، محیطزیست و توسعه بدون آسیب یا با کمترین آسیب را از طریق بازی، اردوهای علمی و فعالیتهای گروهی به کودکان آموزش دهیم تا نسل آینده با داراییهای زیست بوم و سرزمین خود آشنا شود.»مدیر ژئوپارک جهانی یونسکو جزیره قشم تصریح کرد: «کودکان نقش بسیار مهمی در انتقال مفاهیم ژئوپارک در زمینه بهرهمندی خردمندانه از زیستبوم و میراث زمین شناختی دارند. ما با طراحی بستههای آموزشی تجربه گرایانه و گردش علمی در ژئوسایتها، برگزاری بازیهای محیطی و پازلهای آموزشی و همچنین دیدار کودکان با گنجینه های انسانی جزیره از جمله محققان فرهنگ بومی، ناخدایان، صیادان و دریانوردان، به دنبال آن هستیم که این مفاهیم بهصورت ملموس و جذاب به نسلهای بعدی منتقل شود. هدف ما این است که کودکان نهتنها بازدیدکننده مجموعههای مرتبط با ژئوپارک، بلکه راوی و مفسر آن باشند».رستم گورانی با تاکید بر اینکه ژئوپارک قشم در سال جاری تمرکز ویژهای بر آموزش نسل جدید دارد، اضافه کرد: «ما قصد داریم از طریق همکاری گستردهتر با آموزش و پرورش، کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان، تشکلهای مردم نهاد، موسسات آموزشی و شبکه همیاران ژئوپارک، یا رویکرد رویداد محور در قالب برگزاری جشنوارهها، کارگاههای علمی- هنری و طراحی بازیهای بومی، مفاهیم ژئوپارک را از زبان کودکان بازگو…
به گزارش صبح ساحل، آخرین لنج چوبی باری ساخته شده در ایران و حاشیه خلیج فارس به آب انداخته میشود.این سازه نمادی از صنعت شناورسازی سنتی و شاهد زنده میراث دریانوردی جنوب کشور است و ثبت آن برای نسلهای آینده اهمیت دارد.ساحل لنگه و کنگ از دیر باز مراکز ساخت و به آب اندازی شناورهای چوبی بودند سازههایی که دل امواج را میشکافتند و امکان دسترسی به دورترین نقاط خشکی را فراهم میکردند.این لنج، آخرین نمونه سنتی چوبی است چرا که با توجه به هزینه بالا و نگهداری پیچیده لنجهای چوبی، امروز همه شناورها با فایبرگلاس ساخته میشوند.این لنج علاوه بر ارزش تاریخی و فرهنگی، نمادی از مهارت استادکاران بومی و میراث دریایی ایران است.
واقعیتی که نمیخواهیم ببینیمدر حالی که چین، هند، کره جنوبی و حتی کشورهای کوچک حاشیه خلیج فارس با سرعت سرسامآور به مراکز نوآوری تبدیل میشوند، ایران همچنان گرفتار سیاستهای محدودکننده، تحریم و سوءمدیریت داخلی است. بهجای اینکه مسیر تعامل علمی و فناورانه با جهان باز شود، بسیاری از تصمیمها عملاً ایران را به حاشیه رانده است و نتیجه چنین میشود که جوانان نخبه به جای ساخت آینده کشور، مهاجرت میکنند؛ صنایع بهجای تولید فناوری، درگیر مونتاژ و خامفروشی باقی ماندهاند و بازارهای جهانی فناوری بدون حضور ایران شکل میگیرند و سهمی برای ما نمیگذارند.پیوستن به این شبکه، تنها یک انتخاب اقتصادی نیست، بلکه شرط بقا در قرن بیستویکم است. نپیوستن به آن نیز یعنی ادامه خامفروشی منابع و از دست دادن ارزش افزوده؛ افزایش بیکاری و ناامیدی نسل جوان و کاهش قدرت چانهزنی سیاسی ایران در معادلات جهانی.باید صریح گفت که سیاستهای فعلی که بر طرد تعامل جهانی و نگاه امنیتی به علم و فناوری استوار است، ایران را به یک مصرفکننده وابسته بدل میکند. آینده، متعلق به کشورهایی است که در زنجیره نوآوری جهانی تولیدکننده باشند. ایران اگر امروز دست به انتخابی شجاعانه نزند، فردا فقط تماشاگر خواهد بود. پیوستن به شبکه جهانی فناوری نه یک انتخاب…
…در مسیر ممکن میسازد. هدف نهایی این است که کودک و والدینش احساس کنند که شهر همچون حیاط گسترده خانه، کاملاً امن و قابل کنترل است.سازگار پذیری و انعطافپذیرییک شهرِ واقعاً ایمن برای کودکان، هرگز به حذف خطرات بسنده نمیکند بلکه همواره زمینهساز رشد، کشف و شکوفایی استعدادهای آنان نیز هست. اینجاست که مفهوم سازگارپذیری به عنوان یک اصل مکمل وارد عمل میشود. سازگارپذیری در این زمینه به معنای طراحی فضاهایی است که نه تنها در برابر تغییرات مقاوم باشند، بلکه امکان پویایی و تحول را نیز فراهم آورند.نمونههای عینی این اصل عبارتند از: ایجاد فضاهای چندعملکردی که هم برای بازی، هم آموزش و هم تعامل اجتماعی مناسب باشند: استفاده هوشمندانه از عناصر طبیعی مانند آب، گیاهان، خاک و باغهای آموزشی که نه تنها از نظر فیزیکی ایمن هستند، بلکه خلاقیت و کنجکاوی ذاتی کودک را برمیانگیزند، طراحی مبلمان شهری منعطف مانند سکوهای چندسطحی، دیوارهای قابل نقاشی، یا قطعات مدولاری که کودک بتواند آنها را در چارچوبی کاملاً امن دستکاری، ترکیب و بازآرایی کند. چنین محیطی به کودک میآموزد که با دنیای اطرافش تعامل پویا و خلاقانه داشته باشد، نه اینکه از آن بترسد یا در برابر آن منفعل باشد.نتیجهگیریتحقق شهری امن برای کودکان، در گرو تعهد…
بندرعباس از نظر اقلیم، شهری است که فضاهای باز و سایهدار برای حیات روزمره اهمیت حیاتی دارند. در اینجا، زیست شهری به درون ساختمان محدود نمیشود؛ کیفیت فضاهای عمومی مانند گذرگاههای پیاده، میدانهای کوچک، سایهاندازها و سکوهای نشیمن، تعیین میکند که آیا شهر قابل سکونت است یا صرفاً مجموعهای از بلوکهای مسکونی بیروح. در محلات جدید چون گلشهر یا محدودههای شمالی شهر، حجم ساختوساز با سرعت بالا افزایش یافته، اما شبکهی فضاهای عمومی در همان نسبت رشد نکرده است. بسیاری از خیابانها فاقد سایه، نشیمن یا بدنهی فعالاند و همین باعث شده فضا نه برای مردم، بلکه تنها برای عبور خودروها شکل گرفته باشد. منظر شهری در معنای عمیق خود، صرفاً زیبایی ظاهری بناها نیست؛ بلکه ادراک جمعی از فضاست. شهر وقتی معنا مییابد که شهروند بتواند در آن قدم بزند، مکث کند، نگاه کند و با دیگران تعامل داشته باشد. کیفیت طراح یپیادهروها، تناسب مقیاس درختان و سازههای سایهبان، تنوع کاربری در طبقات همکف و حتی رنگ و مصالح نماها، همگی در شکلگیری این ادراک نقش دارند. این عناصر باید بر اساس شناخت اقلیم گرم و مرطوب طراحی شوند؛ یعنی سایهی کافی، جریان هوا و بهرهگیری از مصالحی که گرم نمیمانند. اما متأسفانه الگوی توسعه در برخی محلههای…
… در زندگی روزمرهاش، کمتر به چشممیآید.فیلم «شیفت دیروقت» (Heldin / Late Shift) ساختهی «پترا وولپه»، تصویری دقیق و تکاندهنده از همین واقعیت است. در این فیلم، دوربین بهسادگی و بیهیچ اغراق، یک شیفت شبانه در بخش آنکولوژی را دنبال میکند؛ جایی که پرستاری جوان، در میان ۲۵ بیمار، باید میان درد، اضطراب، مرگ و زندگی تعادل برقرار کند. فیلم داستان ندارد، قهرمانش در نبردی بیرونی نیست، اما در هر لحظه از درون میجنگد با خستگی، ترس، حس گناه و وظیفه. بازی حیرتانگیز لئونی بنش در نقش پرستار، بیهیچ دیالوگ اغراقآمیزی، تمام خستگی و تنهایی شغل پرستاری را به تصویر میکشد. او نه فریاد میزند و نه اعتراض میکند؛ تنها با چشمانی خسته و حرکاتی دقیق، معنا میبخشد به واژهای که سالهاست فراموش کردهایم: فداکاری بیصدا. اما نکته تکاندهنده فیلم آن است که واقعیت از فیلم سختتر است.در هرمزگان، صدها پرستار هر شب در چنین شیفتهایی کار میکنند؛ با همان اضطراب، همان کمبود نیرو، همان فرسودگی جسم و روح بیدوربین، بیموسیقی و بیتشویق. در بیمارستانهای بندرعباس، میناب و قشم، پرستاران باید گاه همزمان از چندین بیمار مراقبت کنند. کمبود نیرو باعث شده است یک پرستار بارِ کاری سه نفر را بر دوش بکشد.در این میان، خطرات شغلی نیز همواره…
…با حضور رها صابری سرپرست اداره ورزش و جوانان شهرستان بندرلنگه، حسین انصاری رئیس هیئت شطرنج هرمزگان و احمد مومنی رئیس هیئت شطرنج شهرستان، سالن شطرنج بندرلنگه به بهرهبرداری رسید و همزمان مسابقات هفته تربیتبدنی با شرکت بیش از ۳۰ شطرنج باز برگزار شد. رها صابری در حاشیه این مراسم با ابراز خرسندی از افتتاح سالن شطرنج گفت: راهاندازی این سالن گام مهمی در جهت توسعه ورزشهای فکری در شهرستان است و امیدواریم با حمایتهای مستمر، شاهد پرورش استعدادهای درخشان در سطح استان و کشور باشیم.حسین انصاری رئیس هیئت شطرنج استان هرمزگان نیز با تاکید بر اهمیت ایجاد زیرساختهای استاندارد ورزشی اظهار کرد: افتتاح چنین فضاهایی موجب رشد و شکوفایی استعدادهای بومی میشود.بندرلنگه ظرفیت بالایی در رشته شطرنج دارد و حضور پرشور شرکتکنندگان در این مسابقه گواه این موضوع است.وی در ادامه افزود: هیئت شطرنج استان از هرگونه برنامه آموزشی، استعدادیابی و برگزاری مسابقات محلی در شهرستانها حمایت خواهد کرد تا چهرههای جدیدی در عرصه شطرنج استان معرفی شوند.احمد مومنی رئیس هیئت شطرنج شهرستان بندرلنگه ضمن قدردانی از حمایت مسئولان استانی گفت: افتتاح این سالن آرزوی چندساله جامعه شطرنج بندرلنگه بود.اکنون میتوانیم برنامههای منظمی برای آموزش، تمرین و مسابقات در طول سال برگزار کنیم تا…
در عصر اینستاگرام و یوتیوب، دیگر برای عارف شدن نیازی به سلوک نیست و برای دانشمند شدن یا اهل معرفت شدن یا استاد شدن نیاز به سالها ممارست و دود چراغ خوردن، کافیست صدای آرامی داشته باشی، چند جمله از نیچه و مولوی را با لحن تأملبرانگیز بخوانی و با نور نرم و فیلتر گرم در قاب بنشینی. رسانههای مجازی در سالهای اخیر، نسل تازهای از «عارفان صحنه» و «مصلحان خودشیفته» را به جامعه تحمیل کردهاند؛ کسانی که نه در متن رنج و تجربه زیستهاند و نه با گوشت و پوست خود اخلاق و معنا را لمس کردهاند، اما چنان سخن میگویند که گویی کلید راز هستی در جیبشان است.نمونه شاخص این جریان، پدیدههایی چون مجتبی شکوری هستند؛ محصول مستقیم عطش جامعه برای معنا، در زمانهای که دانشگاه از تفکر تهی شده. مخاطب خسته از تکرار و دروغ، در جستوجوی صدایی صادق است، اما در دام فرم میافتد. لحن آهسته، موسیقی پسزمینه و نگاه خیره به دوربین، جای صداقت و تجربه را میگیرد.اینجاست که «مومن مسجد نرفته» یا همان «عارف سلبریتی» متولد میشود: کسی که ایمانش نه در عمل که در بیان است، عرفانش نه در خلوت که در ویدیو.در این جهان نمایشی، محتوا تابع فرم است…
…اجتماعی و اقتصادی. شهر جدید علوی، با مساحتی گسترده و موقعیتی استراتژیک در شمال بندرعباس، از نظر مکانیابی فرصت مناسبی برای توسعهی کنترلشده داشت. با این حال، روند رشد کالبدی آن در سالهای اخیر بیشتر به توسعهی انبوه مسکن شباهت یافته تا شکلگیری یک «شهر پایدار».از دید اقلیمی، این شهر میتوانست آزمایشگاهِ طراحی سازگار با شرایط گرممرطوب باشد. ارتفاع زمین، فاصله از دریا، و جریان بادهای شمالی امکان مناسبی برای طراحی مبتنی بر تهویهی طبیعی فراهم میکرد. اما در عمل، بسیاری از واحدهای ساختهشده در مراحل نخست طرح، بدون توجه به جهتگیری بنا، سایهاندازها یا کیفیت فضاهای باز طراحی شدند. ساختمانها بیشتر تکرار الگوی تیپ آپارتمانهای نیمهمرکزیاند، در حالی که تابآوری واقعی در همین جزئیات محلی معنا مییابد: کاهش دمای محیط با پوشش گیاهی، سایهبانهای هوشمند، و بهرهگیری از مصالح سبک محلی.از سوی دیگر، بعد اجتماعی تابآوری در شهر جدید علوی هنوز شکل نگرفته است. بخش عمدهای از جمعیت ساکن، فاقد شبکهی اجتماعی منسجم و دسترسی مناسب به خدمات عمومیاند. در طراحی اولیه، فضاهای عمومی مانند میدانهای محله، مراکز فرهنگی و مسیرهای پیاده به عنوان عناصر فعال پیشبینی شده بود، اما در اجرا، بسیاری از آنها بهصورت ناقص یا با کاربری سرد ساخته شدند. شهر بدون حضور…
به گزارش صبح ساحل، از سوی هیئت ورزش روستایی و بازیهای بومی محلی شهرستان پارسیان و با همکاری حوزه مقاومت بسیج امام حسین علیه السلام به مناسب هفته تربیت بدنی و ورزش مسابقات بازی های بومی محلی در رشتههای تیرکما ن و دو ومیدانی بین اهالی روستای خوضو در دو بخش آقایان و بانوان در روستای خوضو برگزار شد.در پایان این مسابقات عدنان بلوچی ، ماهر شریفی و امید شریفی به عنوان نفرات اول تا سوم دو ومیدانی راهنمایی، عبدالرحمن دیمر، اسحاق شریفی و نازنین بلوچی به عنوان نفرات اول تا سوم دوومیدانی ابتدایی ، اسفند یار شریفی، مریم دیمر و یوسف شریفی به عنوان نفرات اول تا سوم تیرکمان معرفی شدند.جوایز نفرات برتر از سوی حوزه مقاومت بسیج امام حسین علیه السلام شهرستان پارسیان و توسط ماندنی شریفی رئیس شورای اسلامی روستا ، محمود غنی پور رئیس هیئت ورزش روستایی و بازیهای بومی محلی شهرستان ، بسیج ورزشکاران شهرستان و اعضای شورای اسلامی روستا اهدا شد.
