جدید به قدیم
۱۲ آذر، روز جهانی افراد دارای معلولیت در ایران بیشتر شبیه آیینی نمادین است تا فرصت آگاهی بخشی. شبکههای رسمی پیامهای تبریک منتشر میکنند، مسئولان وعدههای تکراری میدهند و رسانهها چند گزارش پر از شعار تولید میکنند. اما تجربه زیسته میلیونها فرد دارای معلولیت چیز دیگری است تجربهای که شباهتی به این روایتهای امیدوارکننده ندارد. در بسیاری از شهرها، برجها سر به فلک کشیدهاند، پیادهروها سنگفرشهای گران قیمت دارند و سامانههای حمل و نقل شهری هر سال بودجههای میلیاردی دریافت میکنند، اما هنوز برای میلیونها انسانِ دارای معلولیت، شهرها چیزی بیش از یک هزارتوی خشن و غیر قابل زیست نیستند. ساز و کارهای رسمی و غیر رسمی جامعه طوری چیده شدهاند که بدن استاندارد را مرکز جهان میدانند و هر بدن متفاوت، شکننده یا کم توان را در حاشیه مینشانند. در چنین فضایی، افراد دارای معلولیت نهتنها با محدودیتهای جسمی یا ذهنی دست و پنجه نرم میکنند، بلکه با تبعیضی ساختاری مواجهاند که ریشه در نگاه نابرابر به ارزش بدنها، کار، تولید و مشارکت اجتماعی دارد. این تبعیض تنها یک مشکل فردی یا اخلاقی نیست. مسئله، عادتهای غلط فرهنگی و نگرشهای ترحمآلود هم نیست گرچه هر دو نقش خود را دارند. مسئله اصلی در سطحی عمیقتر عمل میکند جایی که نهادها، قوانین، نظامهای اداری و ساز و کارهای اقتصادی مشارکت برابر را ناممکن میسازند و بدنهایی را که با الگوی غالب سازگار نیستند، از حقوق اساسی شهروندی محروم میکنند. جامعهای که ارزش افراد را با بهرهوری اقتصادی و توانایی تطبیق با سرعت سرسامآور بازار میسنجد ناگزیر بخش بزرگی از جمعیت را از دایره شهروندی کامل حذف میکند. در چنین شرایطی معلولیت نه صرفا یک محدودیت جسمی، بلکه بازتابی از نابرابریهای اجتماعی، فقر اقتصادی و خشونت نهادین است. اگر قرار است این روز را گرامی بداریم، معنایش نه جشن گرفتن دستاوردهای خیالی بلکه دیدن شکافهای عمیقی است که هنوز پابرجاست.
در عصری که هوش مصنوعی (AI) قادر است مقالات علمی بنویسد، معادلات پیچیده ریاضی را حل کند و حتی کدهای برنامهنویسی تولید کند، بسیاری از والدین با نگرانی از خود میپرسند: «پس فرزند من در مدرسه چه چیزی باید بیاموزد که ماشینها قادر به انجام آن نیستند؟» دیگر زمان آن گذشته است که حافظه قوی و نمرات بیست، تنها تضمینکننده موفقیت باشند. ما در نقطهای حساس از تاریخ ایستادهایم؛ جایی که پارادایمهای آموزشی در حال تغییر بنیادین هستند. اگر آموزش سنتی بر «دانستن» تمرکز داشت، دنیای جدید بر «چگونگی استفاده از دانش» و «تعامل انسانی» استوار است. این مقاله، کلید طلایی موفقیت فرزندان شما در دنیای آمیخته با فناوری را در اختیارتان قرار میدهد: مهارتهای نرم.
۴۱ سال از زمانی که «صبح ساحل» نخستین شماره خود را منتشر کرد میگذرد؛ چهار دههای که این روزنامه را به بخشی از حافظه جمعی هرمزگان و یکی از ستونهای اصلی رسانهای استان تبدیل کرده است. صبحساحل در سالهایی متولد شد که رسانهداری آسان نبود؛ نه امکانات امروز وجود داشت و نه زیرساختهای ارتباطی توسعهیافته بود. با این حال، این روزنامه توانست مسیر خود را میان مردم باز کند، به دغدغههای آنها گوش دهد و زبان گویای ساحلنشینان شود. نسلهای مختلف خبرنگاران، دبیران، مدیران و توزیعکنندگان در شکلگیری هویت امروز صبح ساحل نقش داشتهاند؛ هویتی که بر مردمیبودن، پیگیری، شجاعت در بیان و ماندگاری بر پایه صداقت استوار است. اکنون در آستانه چهلویکمین سال انتشار، صبح ساحل همچنان به عنوان یکی از قدیمیترین و معتبرترین رسانههای جنوب کشور جریانساز است؛ رسانهای که از تحولات سیاسی، اقتصادی و فرهنگی هرمزگان روایت کرده و در بسیاری از بزنگاهها توانسته صدای مردم باشد. به مناسبت این سالگرد، گفتوگویی انجام دادهایم با یکی از چهرههای باسابقه و همراهان دیرین این روزنامه تا نگاه یک پیشکسوت را درباره مسیر طیشده، چرایی ماندگاری، نقش مردم و آینده رسانه بشنویم. در ادامه متن کامل این گفتوگو با حجتالاسلام محمد ذاکری، پیشکسوت روزنامه صبح ساحل را میخوانید.
رئیس مرکز سلامت محیط و کار وزارت بهداشت با بیان اینکه تصمیمگیری درباره آلودگی هوا بر اساس میانگین ۲۴ ساعته است، گفت: تا ساعت ۹ صبح فردا دوباره وضعیت آلودگی بررسی و اعلام میشود.
سام درخشانی در یک استوری در فضای مجازی(اینستاگرام) در صفحه شخصی خود نوشت: درود. در پی استعفای آقای پژمان بازغی رئیس انجمن بازیگران، اینجانب سام درخشانی (نایب رئیس انجمن بازیگران) بدینوسیله استعفای خود را اعلام می دارم.
پژمان بازغی بازیگر سینما در اطلاعیهای اعلام کرد که به دلایل شخصی و کاری از سمت ریاست انجمن بازیگران کنارهگیری کرده است.
مادر هرمزگانی با افشای یک مورد جنجالی، بار دیگر زخم کهنه نظام درمان کشور را نمایان کرد. درخواست پنج سکه بهار آزادی برای یک عمل جراحی، نهتنها موجی از واکنشها در جامعه را برانگیخت، بلکه به برکناری معاون درمان وزیر بهداشت انجامید.
در حالیکه خانوادهها برای کیفیت آموزشی هزینههای سنگین مدارس غیرانتفاعی را میپذیرند، برخی از این مدارس به صحنه رقابتهای تجملاتی والدین تبدیل شدهاند؛ رقابتهایی که نهتنها عدالت آموزشی را زیر سؤال میبرد، بلکه سلامت روان کودکان را نیز تهدید میکند.
شبهای خنک بندرعباس دیگر آرام نیست. صدای وزوزی نازک اما سمج، مثل شبحی که دور گوشها میچرخد، خواب را از چشم مردم ربوده است. پشهای کوچک اما مرگبار، با بالهایی لرزان و نیشی آلوده، در کوچهها، خانهها و حتی کلاسهای درس پرسه میزند؛ نامش «آئدس» است، دشمنی خاموش که با خودش تب، ترس و بیقراری آورده است. روند ابتلا به تب دِنگی در هرمزگان، بهویژه در بندرعباس، صعودی و نگرانکننده شده است. طبق آخرین اعلام دانشگاه علوم پزشکی هرمزگان، تاکنون 179 نفر در استان به این بیماری مبتلا شدهاند؛ رقمی که نسبت به سال گذشته بیش از دو برابر شده و زنگ خطر را برای سلامت عمومی به صدا درآورده است. کارشناسان میگویند که پشه آئدس در تمام محلات بندرعباس مشاهده میشود و دیگر نمیتوان نقطهای از این شهر را عاری از آلودگی دانست.
زمان رفع مشکل همچنان نامشخص است
