جدید به قدیم
سرزمینی که روزگاری با نوای دهل، نیانبان و رقصهای آیینی شناخته میشد، امروز چهرهای تازه به خود گرفته است. استانی که توسعهی اقتصادی، گسترش صنایع و موج مهاجرت، هرچند به رونق و رشد آن کمک کرده، اما آرامآرام سیمای فرهنگیاش را نیز دگرگون ساخته است.
پوپولیسم در قرن بیستویکم چهرهای واحد ندارد؛ از واشنگتن تا نیویورک، از دهکدههای سفیدپوست آمریکا تا محلههای مهاجرنشین کویینز، سیاستمدارانی برخاستهاند که با زبان مردم سخن میگویند، اما مقاصدی کاملاً متفاوت دارند.
تحول در زیرساختهای درمانی، از مهمترین نشانههای پیشرفت و عدالت اجتماعی در هر منطقه است. در روزهای اخیر، خبری امیدبخش از هرمزگان منتشر شد که دل بسیاری از بیماران و خانوادههای آنان را شاد کرد. در قالب «نهضت سلامت» ۸۵ دستگاه دیالیز به ارزش بیش از ۱۳۰ میلیارد تومان به بیمارستانهای استان تحویل داده شد. این اقدام ارزشمند موجب افزایش حدود ۵۰ درصدی ظرفیت دیالیز در استان شده و شاخص خدمات درمانی به بیماران کلیوی را به سطح استاندارد کشوری رسانده است. بیتردید این دستاورد نتیجه تلاش و رایزنی ویژه استاندار هرمزگان و همراهی و پیگیری دانشگاه علوم پزشکی و نمایندگان هرمزگان در مجلس و همچنین خیرین سلامت است و شایسته است از همه مسئولان و کارکنان نظام سلامت که در این مسیر کوشیدهاند،قدردانی شود.
امروز دیگر کسی تردید ندارد که سرنوشت ملتها نه با نفت و گاز، بلکه با دانش و فناوری تعیین میشود. قدرت اقتصادی، نفوذ سیاسی و حتی امنیت ملی کشورها در گرو آن است که چقدر در شبکه جهانی فناوری سهم داشته باشند. این شبکه همان زنجیره پیچیدهای است که میان دانشگاهها، شرکتهای نوآور، سرمایهگذاران و دولتها در سراسر جهان شکل گرفته و هر کشوری که بیرون از آن بماند، دیر یا زود محکوم به عقبماندگی است.
هر سال با فرا رسیدن روز پرستار، جامعه با احترام از سفیدپوشانی یاد میکند که بیمنت و بیوقفه، جان خود را وقف التیام درد دیگران کردهاند. اما در ورای تبریکها و گلنوشتهها، واقعیتی تلخ پنهان است؛ واقعیتی از رنجهای نادیده، حقوقهای ناعادلانه و آیندهای مبهم که بسیاری از پرستاران کشور را به مرز ناامیدی و مهاجرت کشانده است. پرستاران، ستونهای اصلی و گاه خاموش نظام سلامتاند. آنان شب و روز، در دل بیمارستانها، زیر فشار طاقتفرسای کاری و کمبود نیروی انسانی، از جان مایه میگذارند تا جان بیماران را نجات دهند. در روزهای تلخ کرونا، بیش از هر قشر دیگری آسیب دیدند؛ خسته، بیمار و در بسیاری موارد بیپناه.
در برخی جوامع امروز به ویژه در کشورهایی که دچار بحرانهای سیاسی و اجتماعی پیچیده هستند، سه پدیدهی سرخوردگی سیاسی، ترس اجتماعی و سکوت عمومی شکل گرفتهاست که وضعیت جامعه را به شکل چشمگیری تحت تأثیر خود قرار میدهند. این سه مورد، هم نشاندهنده وضعیت کنونی جامعه و هم عواملی هستند که فرآیندهای سیاسی و اجتماعی را پیچیدهتر کرده و بر بحرانها میافزایند.
فیلم «شیفت دیروقت» با نگاهی مستندگونه، زندگی پرستاری را در میان بحران کمبود نیرو و فشار روحی روایت میکند؛ تصویری که در بیمارستانهای هرمزگان، نه روی پرده، بلکه هر شب در واقعیت تکرار میشود. پرستارانی که در خط مقدم درمان، در برابر بیماری، خستگی و حتی بیمهری جامعه میایستند بیصدا، اما با شرافتی خیرهکننده.
