آرشیو مطالب

نویسنده: محیا تکنده
چرا شرایط کودکان کار در ایران بهبود پیدا نمی‌کند؟ کودک کار، طعمه‌ای در چنگ سرمایه‌داری جهانی
پیمان دوازده ساله که مشغول پاک کردن شیشه ماشین‌ها بر سر چهارراه‌هاست، پدرش را در خردسالی از دست داده، مادرش مجددا ازدواج کرده و حالا ناپدری‌اش با بیرون راندن او از خانه مسبب خیابان‌گردی و کار او در خیابان شده است. او هرگز به مدرسه نرفته و برای شمردن پول‌هایی که به دست می‌آورد به کودکان بزرگ‌تری که همراه او مشغول کار کردن هستند، متکی است. پیمان شب‌ها در پارک می‌خوابد و بزرگترین کابوسش نه تعرض، خفت‌گیری و دزدی که شناسایی شدن توسط بهزیستی است. او تعریف می‌کند:" پارسال مرا توی خیابان گرفتند. بعد چند خانم و آقا مرا به جایی بردند چند نفری با من حرف زدند و مرا در بیمارستان بستری کردند. چند روز توی بیمارستان بودم و بعد دوباره مرا مجبور کردند به خانه‌ی ناپدری‌ام برگردم و خیلی کتک خوردم. حالا که دوباره از خانه بیرون زدم، دیگر اجازه نمی‌دهم مرا بگیرند!.
کتاب یار؛ برای یک شب عشق
"شبی پاییزی، در هوایی ابری و ملایم، لولای پنجره صدای جیرجیر هولناکی داد. ژولین به خود لرزید و در برابر عمارتی غم‌زده که غروب غرق در تاریکی‌اش می‌کرد ناخواسته قطره‌های اشک از چشم‌هایش جاری شد.
چرا از درون احساس خالی بودن می ‌کنیم؟/احساس پوچی و بیهودگی، معضلی که هر روز بیشتر از دیروز همه‌گیر می‌شود
بسیاری از افرادی که به جلسات رواندرمانی مراجعه می‌کنند، مجموعه علائمی را گزارش می‌دهند که می‌توان جمع‌بندی آن را "احساس خالی بودن" نامید. آن‌ها از این مساله شکایت دارند که علی‌رغم تلاششان برای ادامه دادن، شاد زندگی کردن و موثر بودن تا حد زیادی بی‌حس شده‌اند، نمی‌توانند چندان واکنشی به اتفاقات زندگی از خود بروز دهند، تقریبا برای هیچ کاری انگیزه‌ ندارند و حتی دردها و رنج‌ها خیلی کمتر از قبل بر روی آنان تاثیر می‌گذارد. این علائم برای افراد درگیر غریب، غیر معمول و ناهنجار است و تجربه‌ی آن از نظر روانی، ناخوشایند است. چرا از درون احساس می کنیم مرده‌ایم؟

بیشتر