جدید به قدیم
کمتر از دو هفته پیش ۵۸ خبرنگار و مستندساز خارجی از ۱۰ کشور جهان در قالب پویش ۱+ ۱۶۸ با حضور در مدرسه شجره طیبه شهرستان میناب از حمله دشمن آمریکایی صهیونیستی به این مدرسه و شهادت ۱۶۸ دانش اموز، آموزگار و والدین آنها گزارش، خبر و فیلم تهیه کردند.
با بروز بحران در نظام اقتصادی و درگیر شدن طبقه متوسط به مسائل معیشتی، نظام اجتماعی نیز همزمان دچار بحران میشود و تعادل میان اجزا و عناصر آن به هم میریزد. پدیدهای که کشورهای جهان سومی و در حال توسعه بیش از هر جامعه دیگری با آن دست به گریبانند و نخبگان سیاسی آنها در بازههای زمانی مختلف باید به دنبال حل این بحرانها باشند. بحرانیهایی که گویا هیچ وقت نمیخواهند به اتمام برسند تا مردم رنگ آرامش را در زندگی خود ببیند.
ساعت ۱۰ شب است. مادر هنوز در گروه کاری واتساپ پیام جواب میدهد، پدر در شبکههای اجتماعی خبرهای نگرانکننده میخواند و فرزند نوجوان پشت در اتاقش، مضطرب برای امتحان فردا، بیصدا اشک میریزد. همه گوشی دستشان است، اما کسی آنطور که باید با دیگری صحبت نمیکند. در عین حال، همین گوشی میتواند درِ تازهای به سوی آرامش و مدیریت بهتر استرس باز کند؛ اگر بدانیم چگونه از هوش مصنوعی بهدرستی کمک بگیریم.
در تلاطم ابدی امواج خلیج فارس، آنجا که مرزهای واقعیت و افسانه در هم میآمیزند، نام دکتر «احمد بازماندگانخمیری»، این تاریخنگار و پژوهشگر دانشگاهی، در قامت «راوی زندهی حافظهی جنوب ایران» بر جریدهی ایام ثبت گردیده است. مردی که رسالت خویش را در آن دید که تاریخ را از حصار سرد اسناد و غبار کتابخانهها برهاند و آن را دیگر بار به آب، باد، خاک و بطن تپندهی حیات مردمان بازگرداند؛ گویی برای "جزیرتی ها"، میراثِ پیشینیان نه در ویترین موزهها، بلکه در سبک زندگی اصیل و بومگردیهای خلیج فارس، همچنان نفس میکشد و گوش به زنگِ آینده است.
در جهانی که سرعت گردش اطلاعات از توان پردازش ذهنی انسان پیشی گرفته، فهمیدن به امری دشوار و گاه نایاب تبدیل شده است. ما هر روز با انبوهی از خبرها، دادهها، تحلیلها و روایتهای کوتاه شده روبهرو هستیم روایتهایی که اغلب بیشتر از آنکه روشنکننده باشند، گیجکنندهاند. در چنین وضعیتی توضیح دادن دیگر صرفا یک مهارت ارتباطی ساده نیست بلکه به مسئلهای اجتماعی، فرهنگی و حتی اخلاقی بدل میشود. کتاب «هنر توضیح دادن» نوشتهی راس اتکینز، دقیقا از دل همین بحران سر برمیآورد بحرانی که در آن، اطلاعات فراوان است اما فهم اندک. اتکینز با نگاهی دقیق نشان میدهد که مشکل اصلی عصر ما کمبود دانستهها نیست بلکه ناتوانی در توضیح منسجم، صادقانه و قابل فهم آنهاست. او توضیح دادن را پلی میان دانش و درک عمومی میداند پلی که اگر سست یا مخدوش باشد، جامعه دچار سوء تفاهم، بیاعتمادی و قطبی شدن میشود. این کتاب از همان ابتدا روشن میکند که توضیح دادن، عملی خنثی نیست. هر توضیح، انتخاب است: انتخاب اینکه چه چیزی گفته شود، چگونه گفته شود و چه چیزی ناگفته بماند. به همین دلیل، اتکینز توضیح را نه فقط یک تکنیک، بلکه نوعی مسئولیت میداند؛ مسئولیتی در قبال حقیقت و مخاطب.
در تاریخ نانوشتهی بندرعباس، نامهایی هست که نه فقط قهرمان یک رشته، بلکه قهرمان یک شیوهی زیستناند. هلاکو نیکخواه از همان نامهاست؛ مردی چندوجهی که ورزش، آموزش، جسارت و عشق به مردم را در یک زندگی پرفراز و نشیب جمع کرد و رد پایش را از محله چاه محمودی تا دورترین نقاط ایران به جا گذاشت.
زمان رفع مشکل همچنان نامشخص است
