جدید به قدیم
در آستانه ارائه لایحه بودجه ۱۴۰، اعلام افزایش ۲۰ درصدی حقوق کارمندان و بازنشستگان بار دیگر شکاف عمیق میان سیاستگذاری رسمی و واقعیت زندگی مردم را آشکار کرده است.
مدیرکل کمیته امداد استان هرمزگان از آمادگی برای دریافت کمک های مردمی و اجرای پویش یلدای مهربانی با هدف تامین بسته های معیشتی یلدایی برای اهدا به نیازمندان در شب یلدا خبر داد.
معاون اول قوه قضاییه گفت: اشتغال زندانیان یک ضرورت جدی است و باید با ایجاد فرصتهای کارآفرینی، از ظرفیت و انرژی موجود در زندانها بهدرستی استفاده شود.
"عبدالله پرواز"، نماینده هرمزگان درشورای عالی استانها ضمن اعلام ورود شورای استان هرمزگان به موضوع معدن لاور میستان، بر ضرورت شفافیت در تصمیمگیری و رعایت حقوق مردم و محیطزیست منطقه تأکید کرد.
در حالی که بحث اجرای تغییرات قیمتی در حوزه سوخت و انرژی داغتر از همیشه شده، موضوع توزیع منصفانه منابع مالی هم به یکی از چالشهای اصلی اقتصاد کشور بدل گشته. این مسئله، خصوصا با فشارهای سنگین بر طبقات متوسط و فرودست جامعه، جنبهای حیاتی و استراتژیک به خود گرفته است.
معیشت مردم در ماههای گذشته بیش از هر زمان دیگری به مسئلهای تبدیل شده است که در گفتوگوهای روزمره، رسانهها، تحلیلها و حتی تصمیمگیریهای خانوادگی بهعنوان محور اصلی بحثها مطرح میشود.
کیامرث برخورداری مدیر کل تعاون کارورفاه اجتماعی استان هرمزگان از تصویب لایحه اصلاح ماده (۱۰۶) قانون مدیریت خدمات کشوری با هدف ارتقای عدالت در نظام بازنشستگی، یکسانسازی مقررات پرداختی و تقویت امنیت معیشتی کارکنان، با پیشنهاد وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی در هیئت دولت خبر داد.
۱۲ آذر، روز جهانی افراد دارای معلولیت در ایران بیشتر شبیه آیینی نمادین است تا فرصت آگاهی بخشی. شبکههای رسمی پیامهای تبریک منتشر میکنند، مسئولان وعدههای تکراری میدهند و رسانهها چند گزارش پر از شعار تولید میکنند. اما تجربه زیسته میلیونها فرد دارای معلولیت چیز دیگری است تجربهای که شباهتی به این روایتهای امیدوارکننده ندارد. در بسیاری از شهرها، برجها سر به فلک کشیدهاند، پیادهروها سنگفرشهای گران قیمت دارند و سامانههای حمل و نقل شهری هر سال بودجههای میلیاردی دریافت میکنند، اما هنوز برای میلیونها انسانِ دارای معلولیت، شهرها چیزی بیش از یک هزارتوی خشن و غیر قابل زیست نیستند. ساز و کارهای رسمی و غیر رسمی جامعه طوری چیده شدهاند که بدن استاندارد را مرکز جهان میدانند و هر بدن متفاوت، شکننده یا کم توان را در حاشیه مینشانند. در چنین فضایی، افراد دارای معلولیت نهتنها با محدودیتهای جسمی یا ذهنی دست و پنجه نرم میکنند، بلکه با تبعیضی ساختاری مواجهاند که ریشه در نگاه نابرابر به ارزش بدنها، کار، تولید و مشارکت اجتماعی دارد. این تبعیض تنها یک مشکل فردی یا اخلاقی نیست. مسئله، عادتهای غلط فرهنگی و نگرشهای ترحمآلود هم نیست گرچه هر دو نقش خود را دارند. مسئله اصلی در سطحی عمیقتر عمل میکند جایی که نهادها، قوانین، نظامهای اداری و ساز و کارهای اقتصادی مشارکت برابر را ناممکن میسازند و بدنهایی را که با الگوی غالب سازگار نیستند، از حقوق اساسی شهروندی محروم میکنند. جامعهای که ارزش افراد را با بهرهوری اقتصادی و توانایی تطبیق با سرعت سرسامآور بازار میسنجد ناگزیر بخش بزرگی از جمعیت را از دایره شهروندی کامل حذف میکند. در چنین شرایطی معلولیت نه صرفا یک محدودیت جسمی، بلکه بازتابی از نابرابریهای اجتماعی، فقر اقتصادی و خشونت نهادین است. اگر قرار است این روز را گرامی بداریم، معنایش نه جشن گرفتن دستاوردهای خیالی بلکه دیدن شکافهای عمیقی است که هنوز پابرجاست.
مجلس یا پارلمان، در نظامهای سیاسی عصر مدرن، نماد مردمسالاری و تجلی ارادهی ملت در ادارهی امور عمومی است. بر اساس قانون اساسی هر کشور، مردم در بازههای زمانی مشخص، نمایندگان حوزههای انتخابیه خود را برمیگزینند تا در مجلسی ملی گرد هم آیند و به قانونگذاری و سیاستگذاری در عرصههای مختلف بپردازند. مجلس، بر مبنای اصل تفکیک قوا، به عنوان یکی از ارکان سهگانه، در تقسیم و مهار قدرت قوه مجریه عمل میکند و بدین ترتیب، حضوری غیرمستقیم اما حیاتی برای مردم در ساختار حکمرانی فراهم میسازد.
هر سال با فرا رسیدن روز پرستار، جامعه با احترام از سفیدپوشانی یاد میکند که بیمنت و بیوقفه، جان خود را وقف التیام درد دیگران کردهاند. اما در ورای تبریکها و گلنوشتهها، واقعیتی تلخ پنهان است؛ واقعیتی از رنجهای نادیده، حقوقهای ناعادلانه و آیندهای مبهم که بسیاری از پرستاران کشور را به مرز ناامیدی و مهاجرت کشانده است. پرستاران، ستونهای اصلی و گاه خاموش نظام سلامتاند. آنان شب و روز، در دل بیمارستانها، زیر فشار طاقتفرسای کاری و کمبود نیروی انسانی، از جان مایه میگذارند تا جان بیماران را نجات دهند. در روزهای تلخ کرونا، بیش از هر قشر دیگری آسیب دیدند؛ خسته، بیمار و در بسیاری موارد بیپناه.
