جدید به قدیم
مراسم تشییع و تدفین شهدای مدرسه میناب، سهشنبه (۱۲ اسفند ۱۴۰۴) از میدان شهدای شهر میناب شروع و از مسیر بلوار امام خمینی (ره) - بلوار بسیج - بلوار ساحلی و تا گلزار شهدا برگزار شد.در حمله روز شنبه رژیم صهیونیستی و آمریکای به مدرسه ابتدایی دخترانه شجره طیبه میناب ۱۶۵ نفر شامل دانش آموزان، کادر آموزشی و والدین دانش آموزان شهید و ۹۵ نفر نیز زخمی شدند.عکاس: بهرام رضایی
به گزارش صبح ساحل ،پیرو تعطیلی تمامی بازارهای بورسهای چهارگانه در روز جاری، جزییات فعالیت بخشهای مختلف بازار سرمایه برای فردا (یکشنبه، ۱۰ اسفند) اعلام شد.بر اساس این گزارش، بازار سهام و تمامی صندوقهای سرمایهگذاری قابل معامله در روز آینده تعطیل خواهند بود. با این حال، فعالیت در برخی بخشها مطابق روال عادی یا با محدودیت برقرار است. طبق اعلام بورسهای مربوطه، فعالیت در بخشهای زیر فردا امکانپذیر است:معاملات فیزیکی بورسهای کالایی انجام خواهد شد.معاملات اوراق بهادار با درآمد ثابت دایر است.صدور و ابطال واحدهای سرمایهگذاری صندوقهای سرمایهگذاری در اوراق بهادار با درآمد ثابت امکانپذیر خواهد بود.همچنین اعلام شد که امور مربوط به تسویه معاملات روزهای قبل با لحاظ شرایط و امکان انجام فرآیند تسویه، برقرار خواهد بود.
…تبدیل میشود، در واقع اعلام میکنیم که آزادی دسترسی به اطلاعات نه حق همگانی، بلکه خدماتی لوکس برای دارندگان پول و موقعیت سازمانی است. این یعنی آغاز رسمی اینترنت طبقاتی. در چنین مدلی، جامعه به دو بخش تقسیم میشود: کسانی که میتوانند آزادانه به پلتفرمها و منابع جهانی دسترسی داشته باشند و کسانی که باید پشت دیوار محدودیت بمانند. پرسش ساده اما تعیینکننده این است: چرا باید دسترسی آزاد به اینترنت به جای آنکه بر اساس حق شهروندی تعریف شود، بر اساس عنوان شغلی یا توان مالی سنجیده شود؟ چرا یک نجار نباید اینترنت بدون فیلتر داشته باشد، اما یک شرکت یا نهاد خاص داشته باشد؟ نجاری که برای یادگیری تکنیکهای جدید، خرید ابزار از سایتهای خارجی یا بازاریابی محصولاتش نیازمند ارتباط جهانی است، چه چیزی کمتر از یک مجموعه رسمی دارد؟ چرا یک کارگر بیبضاعت که شاید برای آموزش مهارت تازه یا ارتباط با خانوادهاش به پلتفرمهای فیلترشده نیاز دارد، باید محروم بماند، اما فردی که توان پرداخت چند میلیون تومان را دارد، بتواند به سادگی این دیوار را کنار بزند؟ اینترنت امروز زیرساخت کار، آموزش، پژوهش و حتی مشارکت اجتماعی است. محروم کردن بخشی از جامعه از دسترسی برابر، یعنی محروم کردن آنها از فرصتهای برابر. وقتی نسخه…
قیمت پوشک ۲۰۰ درصد گران شد.خبری کوتاه اما هشدار دهنده و تأمل برانگیز این فقط یک عدد نیست. نشانهای است از فشاری که بیوقفه بر شانههای خانوادههای ایرانی سنگینی میکند. وقتی کالایی به این درجه از ضرورت که مستقیماً با سلامت و آرامش نوزادان در ارتباط است چنین جهشی را تجربه میکند، دیگر سخن گفتن از «گرانی» کافی نیست.ما با بحرانی معیشتی روبهرو هستیم که ریشههای عمیقتری از یک نوسان مقطعی دارد. سالهاست که اقتصاد خانوار ایرانی زیر بار تورم مزمن، کاهش قدرت خرید، نااطمینانی نسبت به آینده شغلی و بیثباتی بازارها خم شده است. هزینهی مسکن، درمان، آموزش و حتی ابتداییترین مایحتاج زندگی، چنان شتابان افزایش یافته که بسیاری از خانوادهها ناچارند میان نیازهای اولیه خود دست به انتخاب بزنند. در چنین شرایطی، آیا میتوان تنها با شعار و تبلیغ، از مردم خواست که به فرزندآوری روی بیاورند؟ کشور به سمت سالمندی جمعیت حرکت میکند.این واقعیتی انکارناپذیر است. سیاستگذاران نیز بارها درباره خطرات کاهش نرخ باروری هشدار دادهاند. اما پرسش اساسی این است: آیا میتوان مسئلهای به این پیچیدگی را جدا از بستر اقتصادی و اجتماعی آن بررسی کرد؟ فرزندآوری، پیش از آنکه یک تکلیف تبلیغاتی باشد، تصمیمی عمیقاً وابسته به امنیت روانی و ثبات اقتصادی…
اظهارات اخیر حسنعلی اخلاقی امیری، نماینده مجلس در صحن علنی درباره الزام دریافت مجوز از صداوسیما یا وزارت ارشاد برای هرگونه تولید محتوا در پلتفرمهایی مانند یوتیوب و اینستاگرام، فقط یک پیشنهاد اداری ساده نبود؛ این سخنان نشانه تلاشی تازه برای کشاندن محتوای مجازی به زیر چتر انحصاری نهادی است که خود بزرگترین بازیگر رسانهای کشور است. صورت مسئله روشن است؛ محصولی که نه با پول صداوسیما تولید میشود، نه قرار است از آنتن آن پخش شود، نه عواملش کارمند آن سازماناند و نه زیرساخت انتشارش متعلق به آن است، چرا باید برای تولید و انتشارش از این سازمان مجوز بگیرد؟ این پرسش، سیاسی نیست؛ بدیهی و حقوقی است. وقتی گفته میشود هر فعالیت «فراگیر» در یوتیوب یا اینستاگرام نیازمند مجوز است، در واقع اصل بر ممنوعیت گذاشته شده و آزادی بیان به امتیازی تبدیل میشود که باید از نهاد بالادست دریافت کرد. یعنی شهروند، پیش از آنکه متهم شود، باید بیگناهی خود را ثابت کند و اجازه بگیرد تا حرف بزند. این منطق، نه با روح آزادی بیان سازگار است و نه با واقعیت اقتصاد دیجیتال. صداوسیما سالهاست رسانهای انحصاری با بودجه عمومی است. حال اگر همین مجموعه یا نهادهای وابسته به آن، مرجع صدور مجوز برای تولیدکنندگان…
…هویت اولیه این شرکت را شکل داد. اما عملکرد موفق در سالهای نخست فعالیت، زمینهساز توسعه سیاستهای اقتصادی و گسترش دامنه خدمات شد. امروز بیمه دی نهتنها جامعه هدف اولیه خود را پوشش میدهد، بلکه طیف گستردهای از بیمهگذاران حقیقی و حقوقی، از جمله صنایع بزرگ کشور، شرکتهای اقتصادی و سازمانهای مختلف را تحت پوشش دارد. بر اساس آمار اعلامشده، شرکت بیمه دی در سال جاری تاکنون 62 همت فروش داشته است؛ رقمی که نشاندهنده رشد قابل توجه پرتفوی و اعتماد بازار به عملکرد این مجموعه است. بیمه دی همچنین در میان شرکتهای بیمهای حاضر در بورس، از منظر شفافیت مالی و شاخصهای عملکردی جایگاه نخست را به خود اختصاص داده و در فهرست 100 شرکت بزرگ اقتصادی کشور نیز رتبه 40 را کسب کرده است؛ جایگاهی که آن را به برترین شرکت بیمهای حاضر در این فهرست تبدیل میکند. در استان هرمزگان نیز عملکرد این شرکت قابل توجه است. به گفته پرویز رضایی، مدیر بیمه دی استان، در حال حاضر حدود 306 هزار نفر از جمعیت تقریبی یک میلیون و 600 هزار نفری استان تحت پوشش خدمات این شرکت قرار دارند. این رقم سهم قابل توجهی از بازار بیمه استان را نشان میدهد. شبکه خدمترسانی بیمه دی در هرمزگان…
…ایران را دنبال میکنند، زیرا نتیجه آن میتواند بر موازنه قدرت و امنیت جمعی اثر بگذارد. اگر ایران بتواند نشان دهد که میتوان همزمان با حفظ استقلال و اقتدار، در گفتوگوهای بینالمللی نیز نقشآفرین بود، این الگو میتواند برای سایر کشورهایی که به دنبال حفظ حاکمیت ملی خود هستند، الهامبخش باشد.در نهایت، آنچه از رهنمودهای رهبر معظم انقلاب درباره اصول مذاکره برمیآید، ترکیبی از واقعبینی سیاسی و پایبندی به آرمانهای انقلاب اسلامی است. در این نگاه، نه تعامل با جهان نفی میشود و نه مقاومت در برابر فشارها کنار گذاشته میشود؛ بلکه تلاش میشود میان این دو، تعادلی حکیمانه برقرار گردد که نتیجه آن حفظ منافع ملی، تقویت جایگاه بینالمللی ایران و صیانت از هویت انقلابی کشور باشد.بر همین اساس، حضور ایران در مذاکرات ژنو را میتوان جلوهای از دیپلماسی عزتمند دانست؛ دیپلماسیای که بر پایه تجربه تاریخی، قدرت ملی و اعتماد به نفس سیاسی شکل گرفته است. چنین رویکردی میتواند به تثبیت موقعیت جمهوری اسلامی بهعنوان کشوری مستقل، مقتدر و اثرگذار در معادلات جهانی کمک کند. در این چارچوب، مذاکره نه نشانه عقبنشینی، بلکه ابزار تثبیت اقتدار ملی است و هرچه این اقتدار تقویت شود، دستاوردهای دیپلماتیک کشور نیز پایدارتر خواهد بود.روزنامه صبح ساحل
…اندازه محصول میرود. نتیجه آن است که مصرفکننده ظاهراً کالایی ارزانتر میخرد، اما در واقع ارزش کمتری دریافت میکند. در این حالت، گرانی پنهان جای گرانی آشکار را میگیرد.از سوی دیگر، اگر تولید کاهش یابد، کمبود شکل میگیرد. صفهای طولانی، سهمیهبندی غیررسمی یا تمام شدن زودهنگام محصول، نشانههای همین وضعیتاند. در این حالت، هزینه زمانی و روانی به مصرفکننده تحمیل میشود؛ هزینهای که در برچسب قیمت دیده نمیشود اما واقعی است. اختلاف میان قیمت مصوب و قیمت مورد انتظار بازار نیز میتواند به شکلگیری معاملات غیررسمی منجر شود. وقتی مردم حاضرند برای دسترسی آسانتر یا کیفیت بهتر مبلغ بیشتری بپردازند، انگیزه دور زدن مقررات افزایش مییابد. این روند نهتنها شفافیت را کاهش میدهد، بلکه بیاعتمادی را در فضای اقتصادی تقویت میکند.نکته مهم دیگر، فشار نامتوازن بر کسبوکارهای کوچک است. واحدهای بزرگتر شاید بتوانند با مقیاس تولید بالا بخشی از هزینهها را مدیریت کنند، اما قنادیهای کوچک که با حاشیه سود محدود فعالیت میکنند، آسیبپذیرترند. قیمتگذاری دستوری میتواند بقای این واحدها را تهدید کند و در نهایت به کاهش رقابت در بازار بینجامد.در این میان، نباید فراموش کرد که گرانی زولبیا و بامیه، معلول تورم عمومی و افزایش هزینههای تولید است. اگر هدف حمایت از مصرفکننده است، سیاستهای…
آتشسوزی در بلوار راهآهن بندرعباس
در سیاست بینالملل، واژهها ابزارند، گاهی حتی دقیقتر و مؤثرتر از موشکها هستند. چنین جملهای را باید نه در سطح ادبی، بلکه در سطح راهبردی خواند. در نگاه نخست این عبارت نه وعده اقدام و نه تهدید مستقیم است و نه جدول زمانی دارد، نه به گزینه خاصی اشاره میکند و همین بیتعینی، هسته اصلی قدرت آن است. در ادبیات روابط بینالملل، این شیوه بیان را میتوان در چارچوب «ابهام راهبردی» تحلیل کرد، رویکردی که در آن یک بازیگر عمداً سیاست خود را مبهم نگه میدارد تا طرف مقابل را در وضعیت عدم قطعیت قرار دهد. ابهام، در این معنا، فقدان تصمیم نیست بلکه خودِ تصمیم است. وقتی کشوری نداند دقیقاً چه اتفاقی قرار است رخ دهد، مجبور میشود همه سناریوهای ممکن را در محاسباتش لحاظ کند: از حمله محدود گرفته تا تحریمهای جدید، از عملیات سایبری تا فشار دیپلماتیک یا حتی بازگشت به میز مذاکره. این وضعیت، هزینه تصمیمگیری را برای طرف مقابل بالا میبرد. در شرایط قطعیت، دولتها میتوانند واکنش متناسب طراحی کنند، اما در شرایط ابهام ناچارند برای بدترین سناریو آماده باشند. همین آمادگی، خود نوعی بازدارندگی ایجاد میکند. نکته مهم این است که چنین جملهای، تهدیدی «بدون تعهد» است. اگر بعداً اقدامی صورت گیرد، گوینده میتواند…
